Sanırım benim İstanbul'la ilgili olarak yazacaklarım, hem 2010 yılının hem de elli yıl öncesinin İstanbul'undan epey farklılıklar gösterecek. Çünkü bendeki İstanbul durmadan anlattığım ve bin bir türlü yorumladığım bir düşe dönüşmüş artık. Bir İstanbul üçlemem vardı. "İstanbul'un Gözleri Mahmur"du adı. Şimdi düşünüyorum da, uyuyan ve mahmur olan İstanbul değilmiş meğer. Bir İmparatorluğun başkentinde, rastlantıyla da olsa bizler gibi ailesi yüzyıllardır yaşayan İstanbullularmış. Belki de ben İstanbullulara ayıp olmasın diye onların uykuda olma halini mahmurluğa çevirerek, sorumluluğu da bu zavallı kentin üzerine atmışım. İstanbul gibi, çekim merkezi bir kente, neden hemen zavallı sıfatını yakıştırdığım ise, ilerleyen sayfalarda belki açıklığa kavuşabilir. Yoksa o, görkemli tarihi, coğrafi özellikleri, bozulan silueti ve yok olan kültürel birikimlerine karşın, hala da gözler kamaştıran eşsiz bir hazinedir. Şu var ki, bu yadsınamaz gerçekliğin korunaklı gölgesinde, gelişmekte olan hiçbir toplum yıllarca barınamazdı. Ve artık şimdi kalkınmaya, olabildiğince sanayileşmeye çalışan ülkemizde, aldığı iç göçle birlikte, özellikle 20. yüzyılın ikinci yarısında, her karış toprağı ranta dönüştürülmüş, kapanın elinde kalmış, çözüm bekleyen onlarca temel sorunu olan bir İstanbul var karşımızda. Artan nüfus yoğunluğu başta olmak üzere, yok olmuş kentsel çevresi ve mimarisiyle, uzmanlardan çözüm bekliyor kendine. Bu satırlarda hiç kuşku yok ki, kentin sosyal, kültürel, siyasal yapılanmalarına, yerel yönetimlerine bir değerlendirme getirilmeyecektir. Dediğim gibi bu bir düş kitabı. Unutulan düşler, anımsananlar, söylentiler bir potada eritilip, genç kuşaklara bir masal tadında sunulmaya çalışılacak. Hepsi bu. Semtlerden söz açmaksa bir bahanedir burada. İstanbul içindeki değişik yapılanmalara karşın, bütünlüğü olan bir imparatorluk ruhu taşır gizliden gizliye. Geçmişi, onun değişmeyen iklimidir. Her semtinde, her sokağında dolaşan özel rayihalı tarihi bir esinti fark edenlerin başını döndürür...

---