Bir şey söyleyeyim mi? Olur. Biz gazeteciler, direnmeyerek, yanlşa yanlış, doğruya doğru demeden de idare ederek, boyun eğerek maddi endişe" tatmin" ihti.ras ve arsızlık1ar ne kariyerist, fetişist, hedonisl, san.re, muhıteris. yer yer fesat bir guruı- ile itibar müptelası olarak ihanet etittik Ihanetin listesi~ Kendimizden sizlere kadar uzamyol'. Elliak. .siz .gazeteci olmayanlann bir kısım da, bayağılıklara baygmlıklarla buna çanak tuttu. Çok da masum değilsiniz yani. Bilen bilir; mesleki mevzuda biraz "mnhafazakaJ""1l>mdtr. "Sözde ilerleyen, koşu bandında çok koşan; değişme'ktıeıt, dünyayıdeğiştirmekten ~iyade ıopaç1laşan veya fırdön.düleşen kimi .ackadaş"m, başı eğik baş döndiinlai hmm .azıcık dengelernek için kimine de "muhafazakarlık" düŞtü. ya. "Kar""ün ziyade, '''Dmhafau" kısmı.. Sonradan edinilmiş, özeleştirilerden, muh~sebelerden, itirazlardan, istifalardan, bağımsız kalabilme ve sürekli öğrenme çabalarından süzülmüş, "tecrübelere dayalı" sebepleri var. Ama şahsi, bir nevi genetik kökü de var: Gazeteci babasını henüz toprağa verip 6 yaşında yatılı ilkokula başlayan ve bir gün "Necdet" öğretmeninden "kendisi" hakkında şunu dinleyen bir çocuk tasavvur edin: "Senin bir kaderin var oğlum. Biri, bu okuldur. Diğeri de, gazetecilik ve yazı. Bundan ıab yıl kadar önce, ilk Türkçe gazeteyi çıkarmış Şinasi ile Namık Kemal sürgüne gidince, Tasvir-i Efkar'ı yayınlamayı emanet ettikleri büyük dedenden beri öyle." Hemen hemen böyle bir şeydi. Kimsenin umurunda olmasa da, bir gün gerçekten mesleğe başlayıp bir çeyrek asırdan fazla, her kelimeyi, her cümleyi, her satırı, her sayfayı, her başlığı, her yazıyı, her fotoyu, her gazeteciyi,

---