Levon Panos Dabağyan bu eserinde, bir semtini sevmenin bile bir ömre değdiği, "Bir taşına bütün bir Acem mülkünün feda edildiği" İstanbul'da gezdiriyor. Eyyüb Sultan'dan başlayıp Yeşilköy'e uzanıyor. Piyer Loti'de çay, Alibeyköy'de mısır, Eyyüb'te muhallebi, Vefa'da boza, Eminönü'nde kahve, Yeşilköy'de balık ikram ediyor. İstanbul Eğlence Aleminin Seyir Defteri (1943-1965) başlıklı ve külliyen günümüzde dahi bakir kalmış bir dönemin İstanbul'u (1943-1965) eğlence âlemi dahil, yaşantısından muhtelif kesitler verdiğim ve Son Havadis Gazetesi'nde beklendiğinden ziyade alaka uyandırmış olan bir tefrika olarak hatırlanan: "13 Temmuz 1980 Pazar" tarihinde başlatılan ve gördüğü büyük alaka neticesi, "8 Mart 1981 Pazar" tarihine kadar takriben bir yıla yakın sürdürülen tefrikamın bu derece rağbet görmüş olmasının başlıca sebebi naçiz görüşüme göre, Cumhuriyet dönemi İstanbul'unun kendine has yaşantısının hiçbir zaman kendi folkloru içinde, bir bütün olarak sunulmamış ve sadece bazı vak'alar veya meşhur kimselerin yaşantıları üzerinde durulmuş olmasından ileri gelmiştir. Zira İstanbul ahalisinin kendine has özelliklerini taşıyan hemen her mahallenin "meçhul kahramanları", muhtelif Bayramların özellikleri, mübarek Ramazan Ayı'nın mistik ruhu, yaz ve kış eğlenceleri vs. gibi yaşantısı bir bütün olarak sadece Osmanlı-İstanbulu içinde verilmeğe çalışılmış ve adeta temcit pilavı gibi o malum nakarat her daim sofraya sürülmüş ve sürülmekte berdevamdır: "Ah! Nerede o eski Ramazanlar, o eski Bayramlar!!! .." Bayramın eskisi, yenisi mi olur?. Kutlarsan kutlanır, kutlamazsan kutlanmaz. Keza, mübarek Ramazan-ı Şerif de aynısıdır. Vecibelerini yerine getirirsen, örf ve ananene sadık davranırsan, eskisini sadece bir tatlı hatıra olarak anarsın.

---