Kitaplarımda önsöz yazmak pek âdetim değildir. Bu zahmeti, misafiri sofraya çağırırken yemeğin tadını, nasıl hazırlandığını ona anlatmak kadar gereksiz bulurum. Okuyucuyu eserle baş başa bırakmalıyız. Fakat bugün, hayatımın en iyimser ihtimalle son çeyreğin eşiğinde, şiir kitaplarımın beşincisi yayınlanırken, kendimle konuşur gibi, zaman ve şiir üzerine düşüncelerimi yazmaktan vazgeçmedim. Otuz beş yıldır şiir düşünür, şiir yazarım. Ama yazdıklarımın, daha doğrusu yayınladıklarımın toplamı, bu yılların günlerine değil aylarına bölünse belki tam sayı elde edilemez. Çünkü yazmış olmak, şiirlerimin sayısını kabartmak için değil, ancak söyleyeceklerim bulunduğu ve yazmamak elimde olmadığı zaman yazdım. Kalemimin ucuna takılan orta malı duyguları bir yana iterek, etimle, kemiğimle hissettiklerimi yazmak istedim. Bunu ne ölçüde başardım, bilemem!.. Yalnız şunu söyleyebilirim ki, yazdıklarımın arasında beğenmediklerim çok ama unuttuklarım, tanımadıklarım, sevmediklerim hiç yoktur. Şiir, son yirmi yıl içinde, anlamını çok değiştirdi. Değişme, dıştan çok içte, biçimden ziyade özdedir. Atom çağının şiiri masal ve hayal çağlarının şiirinden elbette başka olacaktı. Başkalığı dışta sanan, yalnız biçimde arayanlar da var. Ben biçimdeki değişikliği -çok defa boşluğu perdeleme ihtiyacından doğduğunu bildiğim için- pek yenilik saymam. Yıpranmış fikirler, küflenmiş duygular hep yeni kalıplar içinde köprü dimağlara sokulmak istenmiştir. Eski, modaya göre kılık değiştirdikçe, yenileştiğini sanır... Okuyucunun bu kitapta değişik bir kalıp değil, yalnız bir ruh aramasını isterim. M. F. O

---