Yeryüzünün en kıskanılan mesleklerinden biridir seyahat yazarlığı... Birçoklarının gıpta ettiği bir şeyi yapar; dünyayı gezer ve bir de üzerine para kazanırsınız. Bir işten öte bir hayaldir. Oysa bir de madalyonun öteki yüzü vardır. Bir sabah uyanırsınız ve artık nerede olduğunuzu bilmiyorsunuzdur. Havaalanları, tren istasyonları, otobüs terminalleri, rötarlar, saat farkları, oteller, pansiyonlar, size asıl yola çıkma amacınızı ve bundan aldığınız keyfi unutturmuştur. Bavul yap bavul kapa, bavul aç eşya yerleştir, yerleştirmeye yakın yeniden yola koyul, eski yolun bütçesini kapat, yeni yolun bütçesini hesapla... Oysa başkalarına göre mutlaka bir yerden torpiliniz vardır, yoksa kim hem gezip hem de üzerine para alabilir? Bir seyahat yazarı, "Bazen seyahat avanta değil angaryadır," demişti. Seyahat, evdeki yaşamla yol arasında gidip geldiğiniz bir denge oyunudur adeta. Bütün bunlara karşın, yazar olsun olmasın, insanlar seyahat anılarını anlatmanın yollarını arar; paylaşmak tekrar yaşamaktır çünkü. İnsanın seyahat duygusunun yerine koyabileceği fazla şey yoktur. Çok az şey insanı bu zihin ve gönül açıcı, zevkleri geliştirici, önyargıları törpüleyici olgu kadar mutlu eder. Ancak önemli olan çok yer görmek değil, doğru bakabilmektir. Gördüğünüz ülkelerin listesini kabartmak değildir seyahat. Gezilen görülen yerlerin ruhunu hissederek, derinlemesine yaşamak gerekir. Seyahatin de bir yolu yordamı vardır. Seyahat yazarı olmak ise bambaşka bir şeydir... Kâğıt kalem, fotoğraf makinesi, iki göz, iki kulak yeter demeyin? Yazarın, gezdiği yerlere ait ayrıntıları, herkesin tanışma imkânı bulamayacağı kişileri ve hatta bazen başkalarının yaşamak istemeyeceği deneyimleri elindeki deftere ya da zihnine hiç durmadan kaydetmekten etrafındaki güzelliklerin tam anlamıyla tadına varamadığı zamanlar da az değildir. Ancak yazdıklarıyla başkalarına farklı dünyaları tanıtıyor olmanın sorumluluğu, gerçek bir seyahat yazarı için gördüğü yerler, tattığı farklı lezzetler ve kurduğu dostluklar kadar heyecan vericidir.

---