Öğrenimin, meslek yaşamının, dahası günlük yaşamın başarısı bir yönüyle anadilini ustalıkla kullanmaya bağlıdır. Bir başka deyişle okuduğunu, dinlediğini anlayabilmek kapsamlı bir anlam evreni oluşturmak, düşüncelerini, duygularını açık ve etkili bir biçimde aktarabilmek. Bu beceriyi kazanamamış bir bireyin çevresiyle gerçek anlamda bir iletişim kurabilmesi olanaksızdır. Beceriyi kazanamamış bir ogrencininse öğrenimin hiçbir düzeyinde, özellikle de üniversitede umduğunu bulabilmesi, kendisinden beklenileni verebilmesi düşünülemez.
Yazma ve konuşma becerisinin kazanılmasında en büyük engel, birtakım yerleşik önyargılardır. Bunlardan biri iyi yazmanın ve konuşmanın ancak bu işi meslek olarak seçenlerin başarması gereken etkinlikler olarak düşünülmesidir. Yazdıklarının anlaşılmadığı söylenen bir kişi rahatlıkla yazar olmadığı özürü ardına gizlenir... İkincisi yazmanın ve konuşmanın doğuştan bir yetenek olduğu önyargısıdır. Oysa yazma, aydın olan, bir başka deyişle okuyan, dinleyen, düşünen, bilgi üreten ve bunları anlatmak zorunda olan kişinin en iyi biçimde yapmak zorunda olduğu eylemlerdendir. Bunu başarabilmek ise başarılar gibi çabaya bağlıdır. Kişi ne denli yetenekli olursa olsun, çaba harcamaksızın başarıya ulaşamayacağı gibi, ken-
dini ne denli yeteneksiz bulursa bulsun, belli bir çabayla yazma ve konuşma becerisini geliştirebilir...

---