Şehr-i İstanbul, tarihsel süreç içinde pek çok önemli olaya şahit olmuş, devrilen nice imparatorluklar görmüş önemli bir yerleşim yeridir. Her şehrin bir ruhu olduğu söylenir ki bu durum İstanbul için de fazlasıyla geçerlidir. Yesari Asım Arsoy, Osman Nihat Akın gibi kendi bestekârlarını; Baki, Nedim, Yahya Kemal Beyatlı, Behçet Necatigil, Sait Faik Abasıyanık, Orhan Veli Kanık gibi kendi edebiyatçılarını yetiştiren bu şehir, kendi tarihçilerini yetiştirme konusunda da gayet başarılı olmuştur. Bizans dönemi uzmanı Semavi Eyice, Osmanlı dönemi İstanbulu'nun duayenleri Süheyl Ünver, Ahmet Refik Altınay, Reşat Ekrem Koçu, İlber Ortaylı bu anlamda ilk akla gelen isimlerdir. Mimar Sinan gibi büyük bir ustanın eserleri ile süslediği İstanbul, ne yazık ki yakın zamanda yıkımlara da sahne olmuş, pek çok güzelliğini kaybet-~iştir. Bu semtlerin başında Aksaray, Ayaspaşa, Tarlabaşı ve Beyoğlu gibi muhitlerin gelmesi ise, meselenin vahametini daha da büyük hale getirmiştir. Toplum olarak genelde zenginliklerini ve değerlerini kaybettikten sonra hayıflanmayı çok seven fakat bu değerlere sahipken korumak, özümsemek için pek de istekli olmayan bir yapımız var. Bu yapının oluşmasında kamuoyunu yönlendiren basın yayın organlarının, üst düzey devlet idarecisi ve belediye yetkililerinin, belki de daha önemlisi sürekli göç alarak büyüyen ve şehre gittikçe yabancılaşan yeni bir İstanbullu kitlesinin varlığı önemli rol oynuyor. Ne yazık ki reklam panolarına ünlü türkücülerin fotoğraflarını asıp onlara "Ben İstanbulluyum" demekle İstanbullu olunmuyor. Zaten bu yolla ulaşılan İstanbullular için de şehir, Taksim Meydanı'ndan ibaret kalıyor. İstanbulluluk konusunda bilinçli bir nesil yetiştirilmeden, eski İstanbul olarak bilinen bölgeyi koruyacak gerekli kanunları çıkarıp lüzumlu tedbirleri almadan, değişen belediye iktidarlarına rağmen değişmez bir şehir politikası gütmeden bu harikulade şehri gelecek nesillere layığıyla aktarmamız pek de kolay olmayacaktır…

---