Feride’nin kitabını okumak... Feride’nin kitabı olmak...
Yitik ada günceleri arasında dolanmak... Ada rüzgârlarıyla esmek...
Rüzgâra karışmak... Rüzgâr olmak... Saçları savurmak... Etekleri uçurmak... Dalgalarla savrulmak.
Meltem olup okşamak yanakları... Huzur vermek yüreklere.
Deniz olmak... Sarıp sarmalamak sevileni.
Sevilenin kendisi olmak... Ada olmak.
Feride’ııin kaleminden içmek adayı...
Bu kadar mı güzel harmanlar bir insan düşle gerçeği... Bu kadar iyi anlatır düşlenenin olması gereken olduğunu... Bu kadar başarıyla katar okuyucuyu düşlediği dünyaya... Ve güzeli ve doğruyu ve tastamam gerçeği, acısıyla tatlısıyla bu kadar şiirsel yazar...
Adasever olmak başka bir şeydir. Zordur anlatmak, bilmeyene. Hiç yaşamamış birine aşkı anlatmak kadar zor... Dört yanı suyla çevrili bir kara parçasını can gibi sevmek... Aşkla sevmek. Bir ayağını karada olmalı diyenler bu aşkı anlayamazlar. vapurlar gittikten sonra, anakarayla bağlantı kesildikten sonra, iskelenin ışıklan söndükten sonra, kendini büsbütün güvende hissetmenin nasil duygu olduğunu bilmezler.
Adalıysan, tüm bir adayı evin gibi hissedersin. Evindeymiş gibi huzur duyarsın oradayken. Evin gibi seversin. Gözetirsin, korursun, sakınırsın... İçindekiler adetidir. Her bir taşı şenindir, her bir ağacı canından bir parçadır, her bir hayvanı evladındır, kardeşindir. Koşulsuz seversin tümünü.

---