Mayıs ayının son günleriydi. Hava iyice ısınmıştı. “Bu yıl ürün her zamankinden erken olgunlaşacak” diyordu yaşlılar. Köyün hemen dışında başlayıp geniş ve düzgün bir alanı kaplayan buğday tarlaları arasında, yer yer zeytinlikler uzanıyordu. Zeytinlerin dalları da tıpkı buğday başakları gibi yüklüydü. Dallar, olgunlaşmış iri zeytinlerle iyice ağırlaşmıştı.
Köyün az uzağından geçen dere bir başka köyle sınır çiziyor, uzun bir yol izleyip adanın kıyılarından denize dökülüyordu. Köy evleri büyük bahçeli, geniş odalı, aydınlık evlerdi. Hemen herkesin bahçesinde az da olsa sebze, meyve yetişirdi. Bazı bahçelerde rengârenk güllerin yanında, çardaklara sarılmış iri taneli üzümler salkım salkım göz alıyordu.
Cengiz ve Cemal’in evleri, işte bu iri güllerin olduğu bahçelerden birindeydi. Babaları Ahmet Çavuş, çiftçilik yapıyordu. İri yarı, esmer, güleç yüzlü biriydi. Askerliğini çavuş olarak yaptığı için herkes ona Ahmet Çavuş diyordu. Becerikli bir adamdı. Evine hemen hiç marangoz, tesisatçı uğramazdı. Bozulan muslukları, kapı kollarını, değişmesi gereken kırık camları o yeniler, bu işleri de keyifle, üşenmeden yapardı...

---