Türkçede bazı birleşik kelimeler de büyük sesli uyumuna uymaz: başkent, duruvermek, Kocaeli, ilkokul, biraz, gecekondu, salkımsöğüt vb. Türkçede ekler çoğunlukla büyük sesli uyumuna uyar: yurd-u-muz, ev-ler-den, bayram-Iaş-mak, baba-mız, so-kak-tan, siz-den vb. Bazı ekler ise büyük sesli uyumuna uymaz: -Ieyin (ak-şamleyin, sabahleyin), -mtırak (yeşilimtırak, mavimtırak), -daş (meslekdaş, gönüldaş), -ken (çalışırken, durmazken), -ki (akşamki, yarınki), -yar (bilmiyor, ötüyor). Büyük sesli uyumuna uymayan kelimelerde ekler, keli-menin son seslisine uyar: şişman-ın, anne-den, hangi-si, geliyor-muş vb. 2. Küçük Sesli Uyumu: Türkçe bir kelimenin ilk seslisi düzse (a, e, ı, i) sonraki sesliler de düz olur: bakırcı, başlamak, anlamak, ısırmak, seslenmek, istek, yelek vb. Türkçe bir kelimenin ilk seslisi yuvarlaksa (o, Ö, u, ü), sonraki sesliler de ya dar yuvarlak (u, ü) ya da düz geniş (a, e) olur: çocuk, durgunluk, yoklamak, sürmek, gülümsemek, odun, yumurta vb. Türkçede geniş, yuvarlak sesliler (o, ö) bir kelimenin yalnızca birinci hecesinde bulunur: oya, koyun, övmek, dövme k vb. Dilimizde bu kurala uymayan birkaç kelime vardır. Bu kelimelerde düz sesliden sonra b, m, v sessizleri varsa, sonra gelen sesli, dar yuvarlak olur: kabuk, kavun, kavurmak, yağmur, çamur vb. Bunun gibi bazı bileşik kelimelerin, ünlemlerin, yabancı kelimelerin ikinci, üçüncü... hecelerinde o, ö seslileri bulunabilir: ayol, oho, alkol, aktör, profesör, bandrol vb. Yukarıda da belirtildiği gibi -yor eki sesli uyumuna uy-maz; bazı değişiklikler gösterir. Eklendiği fiilin seslisi ince de olsa kendisi kalın olarak devam eder: ver-i-yor, sev-i-yor. İkinci ve üçüncü hecelerde bulunan o seslisi daralmaz: ko-nuş-u-yar, dur-u-yor…

---