Sanatla hayat, sanatçıyla hayat, daha kestirme bir ifadeyle eylem ve yaşanan süreç arasında kopmaz ve dönüşümcü bağlar, somut ilişkiler bulunduğu bir gerçek. Her insan, önce yaşadıklarıyla vardır, daha sonra da yaşadıklarından türettiği kişisel düşünce ve eylemleriyle, kimliğinin belgesi olacak olgularla bütünleştirir yaşam deneyimlerini. Batı dünyasındaki sosyal ve siyasal metaforların kökenine indiğimizde, her şeyden önce döneminin değerleri karşısında kişisel tavrını belgelemeye çalışan insan varlığı çıkacaktır karşımıza. Kimi yerde pasif kimi yerde etkin bir niteliği açığa vuran bu insan varlığı, bir yandan içinde yaşadığı toplumun ve daha geniş bir çerçevede küresel dünyanın empoze ettiği değerlerle hesaplaşırken, öte yandan çevresi ve aile bireyleri arasındaki varlığını biçimlendirecek tavırları gerçekleştirme savaşı içinde görünür. Benimseme ve direnme, birbirini tamamlayan iki eylem olarak, bireyin toplumdaki yerini belirler. Bu bağlamda, insanın çevresinden edindikleriyle çevresine eklemlenme uğraşı, bütün bir yaşam boyu sürüp giderken, yeni ve beklenmedik olgularla yüz yüze gelen insan, o zamana kadar söz konusu olmayan seçenekler karşısında yerini belirlemek zorunda kalır. Ya da çevre değiştirir, kendine yeni bir hayat planı çizer...

---