Genco Erkal Genco Bey, farklı bir tiyatro anlayışınız, kendinize özgü bir tarzınız var, tiyatroya başladığınızda bu tarza ne kadar yakındınız? Ben üniversite yıllarında Genç Oyuncular adlı bir amatör toplulukta tiyatro çalışmalarına başladım. Geleneksel Türk tiyatrosuna ağırlık veren, geleneksel Türk tiyatrosundan yola çıkarak çağdaş bir senteze nasıl ulaşılabileceği üzerine araştırmalar yapan bir topluluktu bu ve benim için gerçekten değişik bir başlangıçtı. Herkes böyle bir yerden girmiyor ama daha sonra profesyonel olunca, ilkin Yıldız ve Müşfık Kenter'le oynamaya başladım. Böylece daha klasik bir tiyatronun içinde buldum kendimi. İlk oyunum Çöl Faresi'ydi. Daha sonra o toplulukta Raşamon, Antigone gibi bazı oyunlarda oynadım. Dramatik tiyatro ağırlıklı bir anlayış geçerliydi. Yalnız daha sonra, oradan ayrılmadan önce, İonesco'nun bir oyununu sahneye koydum, bu benim profesyonel olarak ilk yönetmenlik denememdi. Türk tiyatrosunun en büyük iki ustasıyla birlikte benim gibi işin çok başında olan bir delikanlı için böyle absürd bir tiyatro denemesi yapmak çok ilginçti, çok şey kazandıran bir çalışmaydı ve oyun o dönemde hayli ses getirmiş, beğenilmişti. Daha sonra Arena Tiyatrosu'ndan başlayarak 1963 yılında -ki bizim tiyatromuzun da annesi sayılır- Dostlar Tiyatrosu'nun politik tiyatro çizgisi başladı. Orada ilk oyunum Aslan Asker Şvayk'tı. Bunu benim tiyatro anlayışımın biçimlendiği dönem olarak sayabiliriz. Sonraları daha iyi tanıyacağım Brecht'çi yöntemlerden yararlanan, hem de bizim geleneksel seyirlik oyunlarımızdan, tuluat tiyatrosundan yararlanan bir oyunculuk biçimiydi bu. Yani oynadığımız rolle özdeşleşmeyen, kimseyi kandırmayan bir oyunculuk biçimi, bir yaklaşım. Hâlbuki dramatik tiyatroda ben filancaysam o kadar inanmalıyımdır ki, karşımdaki de benim o olduğuma inansın, böyle bir anlayış vardır. Bizim yaklaşımımız ise oynadığımız kişiyi kendinin dışında tutan, ona dışarıdan bakan, onu eleştiren göstermeci bir tarz olarak tanımlanabilir.

---