Trablusgarp ve Balkan Savaşlarının yaralarını henüz saramadan kendini çok daha büyük ve felaketli bir savaşın içinde bulan Osmanlı Devleti, savaş sonunda tamamen yok olmak durumuna gelmiştir. Topraklarının büyük bir kısmı işgal edilmiş, nüfusu azalmış ve en kötüsü de bağımsızlığım kaybetme veya kullanamama ile karşı karşıya kalmıştır. "Mütareke Devri" olarak adlandırılan, ancak gerçekte büyük ölçüde "İşgal Dönemi" olarak nitelendirilebilecek olan 1918-1922 yılları, özellikle payitaht İstanbul için siyasi olduğu kadar, işgalcilerin hayat tarzına uygun sosyal farklılaşmanın da yaşandığı bir zaman aralığı olmuştur. Siyasi alanda, bir taraftan müttefiklerce işgal edilmiş bir baş-kent havası her an hissedilirken, diğer yandan da sık sık değişmekte olan İstanbul hükümetlerinin farklı politikaları istikrarsızlığın en önemli unsuru olarak gün yüzüne çıkmıştır. Diğer taraftan Ankara merkezli milliyetçi hareket ise, hem Müttefiklerin hükümetler üzerindeki tutumunu hem de hükümetlerin işgalcilerle olan ilişkilerini doğrudan etkilemiştir. Halk ise adeta parçalanmıştır. Bir tarafta işgale alkış tutan Rum ve Ermeni azınlık, diğer tarafta ise…

---