Karşı sahildeki bir tepeden eskiden İstanbul'un merkezi olarak adlandırılan ya da "Nefs-i İstanbul" denilen kalbine bakıyoruz. Buradan Boğaziçi, Haliç'in her iki yakası, Marmara ve bugünkü adıyla Tarihi Yarımada eski ismiyle Nefs-i İstanbul çok açık görülmekte. Her bakmak şüphesiz görmek değildir. İnsan baktığı nesnelerin çoğunda o nesnenin varlığına, derinliğine ve manasına vakıf olmadan sadece bir atf-ı nazarla iktifa eder. Görmek ilk bakışta iradi ve şuurlu bir eylem gibi algılanırsa da bir başka boyutta düşünüldüğünde belki bir nasip ve kader oyunudur. Uzun yıllar boyunca belki binlerce kere önünden geçip gittiğimiz bir esere mesela köşe başındaki sebile veya mevzun kitabeye sadece bakmışızdır. Ama onu görmek belki ruhun manevi bir sebile yahut mevzun bir hitaba ihtiyacı olduğu zaman kısrnet olmuştur. İnsanın içsel yolculuğu, bir kavle göre görmekle başlıyor. Bakmak ise görmenin ön şartıdır diyorlar. Belki ruhumuzun bir ihtiyacını gidermek üzere içinde uzun yüzyıllar yaşadığımız İstanbul'u görme aşamasına zorunlu olarak geldik. Bu gizemli şehirde büyük kitleler halinde yaşayan insanlar şehre sadece baktılar. Görselerdi gözlerindeki mana ve haz ışıltılarını her halde fark ederdik. Şimdi karşı sahildeki bu tepeden belki bir ikindi sonrası Nefs-i İstanbul'a bakıyoruz ve bu esrarengiz şehir parçasının görülmeye başlandığını hissediyoruz.

---