Kolay ele gelen konular vardır. Yahya Kemal ve Ahmet Hamdi Tanpınar'ın müzikle ilişkisi de görünüşte böyle konulardan. Bilindiği üzere, özellikle Yahya Kemal'in şiirlerinde ve Ahmet Hamdi Tanpınar'ın romanlarında tema olarak müziğe, başka şair ve yazarlarda görülmeyecek bir yoğunlukta rastlanır. Onlarda bu temel örgü maddesinin ucunu yakalamak bu nedenle kolaydır ama ondan sonra klasik deyimle "çöz çöz bitmez". Daha önce değişik yıllarda ve değişik dergilerde yayınlanmış olan dört ayrı yazımda bunu yapmayı denemiştim. Bu kitabın temelini o dört yazı oluşturuyor. Ancak kitaplaşma aşamasında, sadece onlara değil, Yahya Kemal ve Tanpınar'a da yeniden döndüğümden, yazılar da yerlerinde kalamadılar; genişlediler, yer yer değiştiler, başkalaştılar. Kuram dergisinde yayınlanmış olan yazımda (1. Kitap, 1993) Yahya Kemal şiirine genel bir yaklaşım getirmeye çalışmıştım. Ludingirra dergisinde yayınlanan (sayı 10, Bahar 1999) yazımda ise, müzik konusunun Yahya Kemal'de büründüğü birkaç düzeyi ayrıştırmayı denemiştim. Söz konusu yazıyı bitirirken, Yahya Kemal'in şiirlerinde müziğe dair söylediklerini Tanpınar'ın romanlarında izlemek gerektiğini vurgulamıştım. Aslında bu konudaki yazım, daha önce Adam Sanat dergisinde yayınlanmıştı (sayı 127, Haziran 1996). Bu üç yazı, yenilenerek, kısmen değişerek, eklerle bir hayli genişleyerek, kitaptaki üç bölümü oluşturdular. Tanpınar'la ilgili bölüme, yine Adam Sanat'ta çıkan (sayı 174, Mayıs 2000) "Aydaki Kadın" romanıyla ilgili tazımın tamamını değil, müzikle ilgili kısımlarını da ekledim.

---