Pek pok dilin konuşulduğu bir ortamda doğdum.
Dört yaşıma kadar konuşmadım. Danışılan doktorlar benim ne sağır ne de dilsiz olduğumu, ama tuhaf bir konuşma güçlüğü çektiğimi söylediler. Haham Nahum’un açıklamasına göre, çok akıllı, meraklı ve dünyaya gelmiş olmanın şokunu yaşayan çocuklarda rastlanan bir durumdu bu. Bir psikiyatr benim konuşmadan anlaşılmak istediğime kanaat getirdi.
Annemin dediğine göre, ilk anlaşılabilir sözcüklerim ağzımdan tam cümleler halinde çıktı. “Tanrı nerde?” dedim.
Şaşkına dönen annem bunu “Babam nerde?” olarak yorumladı ve bana şöyle dedi: “Baban çok meşgul ve önemli bir adam. Her fırsatta seni görmeye geliyor.”...

---