Fotoğrafın iki şapkası olduğunu, fotoğrafa yakın olan herkes bilir. Biri fotoğrafın meslek dalları ve uygulamalarıdır. Bir anlatım dili niteliğine ulaştığı zaman da fotoğrafın sanat kimliğine kavuştuğu açıktır. Bu derlemeler derlemesinde ben daha çok fotoğrafın sanat yönüne eğildim. Fotoğraf, plastik sanatlar arasında en genç dal. Yaşamı ve doğayı dramatik bir yapılanmayla yorumlayan bu en genç sanat dalına yaygın bir biçimde "görmenin yeni şekli" deniyor. Fotoğraf sanatı bir kamera aracılığıyla yapılan teknik bir uygulamadır. Fotoğraf makinesi kullanımına da çağımızda hem büyük kolaylıklar sağlanmış, hem de aritmetiksel bir yaygınlığa ulaşılmıştır. Fotoğraf bu yüzden de pek çok çevrede kolay bir iş olarak görülüyor. Bana göre fotoğraf, bünyesinde taşıdığı bu pratik kolaylıklardan dolayı çok zor bir sanattır. Zorluğu da teori planındaki derinliğinden gelir. Ülkemizde fotoğrafa yıllarını vermiş çok kişinin teori, düşün planında yetersiz kaldıkları çok kere çeşitli platformlarda açıkça izlenmiştir. Fotoğrafın teori alanı, "fotoğrafın sanatlaşma süreci" fotoğraf sanatına eğilen herkesin baş ilgi odağı olmalıdır. "Ve Fotoğraf' benim fotoğraf üzerine yazdığım denemelerin toplandığı 3. kitabım. Bu yalnız benim düşün alanındaki verimliliğimin bir göstergesi değil, ülkemizdeki fotoğraf yazınının nasıl geliştiğinin de bir işaretidir. Bu denemelerin genel yapısında, içeriğinde benim için önemli olan, Türk fotoğraf âlemini hanidir meşgul eden Deneysel Fotoğraf tavrına, özellikle Doğu-Batı sorunsalı içerisinde çok yönlü eğilinmiş olunmasıdır. Bu tür bir yaklaşımın, deneysel fotoğrafı ülkemizdeki gerçek yerine oturtacağını sanıyorum. Fotoğraf sanatımızda gerçek ve sağlıklı gelişimin, düşün temellerinin kurulmasından sonra olabileceğine eminim. Bu temel kurulmadıkça, esasen fotoğrafımızda bir özgünlüğün, yaratıcılığın da olamayacağı görüşündeyim.

---