Bugün 9 Eylül 2009, sabahın 2’si... Gazeteciliğe başlayışımın tam 57. yıldönümü... İnci’nin zaman zaman kavgaya varan uzun ısrarları karşısında yenik düştüm.
Tam 57 yıl önce İzmir’de taşra gazeteciliğiyle başlayıp İstanbul’da ve 38 yıldır da sürgünde devam eden fırtınalarla dolu yaşamın günlük kavga kesimini bugünden itibaren genç arkadaşlara bırakıyor, yarım yüzyılı aşkın bir geçmişi okurlarla paylaşmaya koyuluyorum.
Bunlar 12 Mart Cuntası tarafından politik göçe zorlanan, 12 Eylül Cuntası tarafından da “vatansız” ilan edilen sosyalist bir gazetecinin notlarıdır.
1971’de politik göçmen serüveni başladığında tam 35 yaşındaydım. Önümde bilinmeyenlerle dolu yeni bir dönem açılıyordu.
12 Mart Cuntası’na karşı kamuoyu oluşturulmasına katkıda bulunabilmek için sahte bir pasaportla gittiğim Avrupa’da kaçak olarak bir ülkeden öbür ülkeye koşarken, endişe ve umutsuzluğun acısıyla umudun coşkusunu hep birlikte yaşıyordum.
Cahit Sıtkı Tarancı’mn dizeleri geliyordu hep dilimin ucuna:

Yaş otuz beş! Yolun yansı eder.
Dante gibi ortasındayız ömrün...

---