Bir fotoğrafta en önde duruyor, topluca çektirdikleri çok eski bir resimde, soluk ve bir fotoğrafın arabına çatıyor. Bir sokak ağzında, bir perdenin önünde durmuşlar, bir fotoğrafçı perdesinin önü. Yedi kişiler ve hepsi ayakta. Bir aile resmi. Ön sıradakiler: Saniye, Hesna, Huriye. Arka sıradakiler: Tevfik, Hüseyin, Halil İbrahim. Ya yedincisi? En öne almışlar onu (roman kahramanı). Değil mi ki en küçükleri. Bir tekne kazıntısı. İki omuzlarından tutmuş annesi ve iyice kendine çekmiş. 1922'lerde mi? Demek beş yaşlarında. Bütün beş yaşındaki çocuklar gibi de dimdik saçları ve sarkmış biraz kulakları. İlikli gömleğinin bütün düğmeleri ve ceketsiz belli bir yaz günü çekilmiş, ama çarşaflı ve başörtülü annesi (o resimler gibi güzel olan). Uzun, zaman o. Ve nedense uzaklara bakıyor. Uzaklar varmış gibi. İncecik yüzü, batık ve şiş biraz gözleri. Hemen hemen gözlerinin üstünden başlıyor saçları, onun için dar alnı. Bir minyatürde gibi durmuşlar, yalnız deli ablası (Huriye) bir resimde değil de bir pencereden bakar gibi bakıyor. Yapraksız ağaçlar gibi hüzünlü Halil İbrahim ve ne bakıyor ne bakmıyor gibi (bana ne mi diyor bir resimde olmak?), öyle dışında her şeyin.

---