İnsan yaşamı, bir anılar toplamıdır bence. Yaşanan her an, saniyesinde anılar dünyasının sınırları içine girip yerli yerini bulmaktadır. "insan hayal ettiği sürece yaşar", diyor Yahya Kemal. Bunun yerine, "insan, anılarından yola çıkıp yeni dünyalar düşleyebildiği sürece yaşar" diyebilir miyiz diye düşünüyor ve anısız insan olamaz diyorum. Anılarını yazmak, bir insanı, ister istemez kendi kendisiyle hesaplaşmaya götürür. Bu hesaplaşma, insanın kendi kendisiyle olduğu kadar, içinde yaşadığı toplum düzeninin girdisi çıktısıyla da bir hesaplaşmadır aslında. Ne var ki, insanın kendisini ön plana çıkarmadan anılarını kaleme alması pek de kolay değildir. Bense, kendimi, ömrüm boyunca, hiçbir vakit ön plana almamaya çalışmışımdır. Sabahattin Eyüboğlu'nun imece adını verdiği ortak çalışma, bu doğrultuda güzel bir örnektir. Ben ben yerine, biz biz demenin erdemi yatar bu uğraşta. Uzak Yakın Anılar, i adıyla yayınlanan bu yapıtta, dört aylık bir tutukluluk serüvenimin, çocukluğumun iyi kötü günlerine gide gele kafamda yer etmiş anılarıyla bütünleşmesine çalıştım, bir ölçüde. Anılarımın bu kitapçık çerçevesi içinde güdük kalmasına gönlüm razı değil tabii. Onları, daha, bir genişleterek bir başka kitapta dile getirmeyi düşünüyorum.

---