"Ustalarla konuşmalar"ın dağınık formaları, resimleri, günü gününe kâğıda dökülmüş anıları yazarlar dosyalarımda duruyordu. Daha önceleri gazetelerde, dergilerde çıkmış olanları vardı. Kimileri de hiç yayımlanmamıştı. Ötede beride yayımlananlar da zamanla unutulmuştu. Bu anıların bir kitapta toplanmalarını hep isterdim. Bu altı ressam, dört heykeltıraş ve bir yazarın değişik kişilikleri, düşünüşleriyle bir araya gelmelerinde çağdaş sanat tarihinin kısa, ama ilginç bir bölümü doğacağını ümit ediyordum. Ankara Sanatın gösterdiği ilgiyle ümidim bugün gerçekleşiyor. Ustalarla konuşmalar benim için iki yönden değerliydi. İlkin, gençlik ve olgunluk çağlarımın unutulmaz günlerini yansıtıyorlardı. Bu bencil duygu yanında kitabımın okuyucusunu da düşünüyordum. Biliyordum ki buradaki on bir usta, aydın okuyuculara, hele sanatçılara yabancı olmamakla beraber, bugüne kadar tanıtılmış, derinlemesine incelenmiş kişiler değildi. Bu ustaları gereği gibi tanıtıp sanatlarını incelemiş olmak iddiasında değilim. Zaten, bunu yapabilseydim, bu kitaba vermeye çalıştığım "hava"nın dışına çıkmış olacaktım. Bu havanın, her şeyden önce, bir içtenlik havası olmasını istiyordum. Onun için ağırlıktan, öğreticilikten, hatta bir bakıma, aşırı ağırbaşlılıktan kaçınmam gerekiyordu. İstiyordum ki ustalar, bu sayfalarda, oldukları gibi görünsün, bir çeşit "laubalilik"le yaşasınlar, okuyucu onlara ısınsın, benim sevdiğim gibi sevsin. Bu ustalar arasında son yıllarda ölenler var. Ölenlerin sözleri daha da değerleniyor yok oluşlarından. Önemli varlıkların, yaratıcıların yaşamalarıyla ölmeleri arasında ne fark var? Daha doğrusu, büyük adam öldükten sonra daha bir güçle yaşar ve bıraktığı yapıtlar daha bir kesinlikle insanlığın değer ölçülerinde yer alır. Bu anılarımın bir özelliğini de okuyucuya hatırlatmak isterim. Biliriz, ölen ünlülerin hemen bir sürü sözde dostu, kafadarı çıkıverir. Yakınları peydahlanır, demet demet anılar yayımlanır…

---