Vaktiyle Üsküdar'da bir oyuncakçı varmış. Dükkânı evinin altındaymış. Fakat bu dükkân öyle dar, öyle basıkmış ki Affan Dede öteberi vermek için ayağa kalktığında, başı mutlaka tavanda asılı duran Eyüp beşiklerine, kaynana zırıltılarına değermiş. Belki bu sebepten, belki de yaşlılıktan öyle kolay kolay yerinden kımıldamaz, "Elkasibu Habibullah" yazılı bir levhanın önünde oturup dururmuş. Mahallenin çocuklarından biri gelir de çıngıraklı teneke, düdük falan isterse yerinden kımıldamaksızın, leylek burnunun üstündeki gözlüğünü düzelterek: - Ha işte oracıkta evladım, uzanıver, dermiş. Aksakallı Affan Dede'nin bütün sermayesi, beş on esmer baharat kutusu, üç beş kavanoz, yirmi otuz çıngıraklı düdük, sekiz on düdük, sekiz on toprak kumbara, tavana asılı duran 4-5 Eyip (Eyüp) salıncağı, beş-altı kaynana zırıltısı, bir o kadar da kursak düdükten ibaretmiş. Öyle, çocukların çok rağbet edeceği taş bebek, kurşun asker, zilli çengi, düdüklü lastik gibi moda oyuncaklar bulundurmazmış. Dindar bir adam olduğu için dükkânına suret namına bir şeycik sokmaz, yalnızca Karagöz'ü bundan istisna edermiş. Biri mahallede bir de bakkal dükkânı açmış. Onun mahalleye zehirli bir örümcek ağı kurduğunu gören Affan Dede'yse, vakan elden bırakmamış, dükkâna kilidi kendiliğinden vurmuş. Tüm oyuncakları bir zembile yükleyip, bir akşam bastonuna dayana dayana kışla boyunda düzenlenen toplu sünnet şölenine giderek, çadırdan içeriye girmiş. Tüm çocukları selamlamış. Zembilini yere koyarak içindeki karagözleri, kapsol tabancaları, aynalı beşikleri çıkarmış ve oradaki çocuklara bir bir dağıtmaya başlamış. Sonra kendisinden sürekli veresiye mal isteyen bir çocuğun önünde durmuş. Ona da bir aynalı beşik, bir de okuması için Mesnevi'sini vermiş. Ve onun gözlerinin içine şefkatle bakarak: - Bu gün peşin günü, demiş, yarın veresiye. Çocuk ona sarılarak: - Keşke, demiş, yarın hiç olmasa!

---