1962 yılında Moskova’da, ölümünden bir yıl önce, Nâzım Hikmet, Aleksandr Puşkin hakkında şunları söylüyor:
“Puşkin’le 922 yılı ortalarında Moskova’da tanıştım, kendi adını taşıyan meydancıkta. O, pedestalının üstündeydi, sırtında pelerini, başı bir yana hafifçe eğik, ben, yırtık kunduralarımın üstündeydim ve başımı kaldırmış ona bakıyordum. O gün bu gündür, on dokuz yaşımı her hatırlayışımda Puşkin’le ilk tanıştığım gün mutlaka aklıma gelir. Üniversitemizin, KUTV’nın ana yapıları Strasnoy alanıyla Tverskoy bulvarının dolaylarında toplanmıştı. Bundan dolayı olacak, derslerimi ve ilanı aşklarımı Puşkin’in ayakları dibindeki sıralara oturup yaptım on dokuzumdan yirmi dördüme kadar.
Puşkin’in nesrini, çok tuhaf ama şiirinden önce okudum. Yine çok tuhaf ama Türkiyem’de bugün bile Puşkin’in nesri şiirinden çok tanınır.
Ömrüm boyunca bir tek şiir çevirdim Türkçeye, Puşkin’in bir şiirini.
Puşkin’i sinemada, tiyatroda seyrettim, Puşkin üstüne yazılmış kitaplar, biyografiler okudum ve her seferinde yüreğim ağzıma geldi, aman kendini öldürtecek diye ve her seferinde dehşetli bir keder duydum, Puşkin öldü diye.
Yeryüzünde, Batısı, Doğusu, Kuzeyi, Güneyi içinde, sevdiğin dört şairi say deseler, bu dörtten biri Puşkin’dir..."

---