Her gün basın yayın organlarından izlediğimiz olayların başkalarının öyküleri, başkalarının acıları, başkalarının işleri olduğunu düşünürüz. Bu şekilde düşünerek, benzer olaylarla karşılaşmak istemediğimizden kendimize yakıştıramaz, bunları dışımızda varsayarak ve onları soyutlayarak kendimizi koruyacağımızı sanırız. Oysa hepimiz her türlü tehlikenin bizi de beklediğini, sevdiklerimizi, yakın çevremizi, yaşadığımız kenti, bulunduğumuz ülkeyi ya da soluduğumuz hava ile içtiğimiz suyu tehdit ettiğini biliriz. Bunları biliriz de ne yapacağımızı tam olarak kestiremeyiz. Daha doğrusu, hangi biriyle nasıl mücadele edeceğimizi bilemeyiz. Bedensel varlığımızı, sağlığımızı, gelir düzeyimizi, iş güvencemizi, malımızı ve canımızı tehdit eden o kadar fazla şey vardır ki, bazen ne yapacağımızı şaşırırız. Doğaldır ki, bu tehditler bizim yaşadığımız sosyo-ekonomik çevreye, cinsiyetimize, yaşımıza, medeni durumumuza, eğitim düzeyimize, kısaca "koşullarımıza" göre farklılıklar gösterir ama bu tür farklılıklar, tehditleri tanımlamamızı değiştirse de özünü değiştirmez. Bir çiftçinin geliri sabit devam ederken aileye bir çocuğun katılması bile, o çiftçinin fedakârlıklar yapmasını gerektirir; eve girip de ikiye bölünen ekmek, artık üçe bölünür. Ekmeği bir buçuğa çıkarma mücadelesi, bizleri başkasının yarımını almaya mı itmektedir yoksa ekmeği büyütmenin başka yollarını mı aramaya sevk etmektedir? Hepimiz var olmanın, varlığını sürdürmenin ve mümkünse daha iyi olmanın peşindeyiz. Hepimiz böyle yaptığımızda da yollarımız sık sık birbiriyle karşılaşmakta, aynı ortamda aynı şeyleri talep eden insanlar olarak birbirimize zarar vermekteyiz. Benzer olgular için verilen mücadele, aramızdaki rekabeti arttırmakta, rekabet bazen uzlaşma getirse bile, genellikle bizleri birbirimizle çatışmaya teşvik etmekte, çatışmacı ortam ise bizi daha fazla tehditle karşı karşıya bırakmaktadır. Kısacası; güvensizlik tehdidi büyütmekte, büyüyen tehdit, daha yoğun ve yaygın bir güvensizliği oluşturmakta.

---