Bu çalışmada, özellikle Planlı Dönem üzerinde durularak, Türkiye'nin sanayileşme politikası ile dış ticaret rejimi arasındaki ilişkiler incelenmeye çalışılmıştır. Kanımızca, Kalkınma Ekonomisi alanında "yeni kurumsalcı" görüşten hareket etmek gerekir. Başka bir deyişle belirli sonuçlara ulaşabilmek için, toplumsal olayları bir bütün olarak kabul edip ekonomik etkenlerin yanında ekonomi dışı etkenler de araştırma konusu yapılmalıdır. Türkiye'de kalkınma modelinin özellikleri, büyük ölçüde, Cumhuriyet'in kuruluşunu izleyen dönemlerde şekillenmiştir. Bu politika ve uygulamalarda ise günün ekonomik, siyasal ve toplumsal olaylarının etkisi yadsınamaz bir gerçektir. Türkiye'nin geleneksel sanayileşme politikası içe dönük ithalat ikamesine dayanır. Bu politikalar sonucunda sanayileşme alanında oldukça önemli bir ilerleme sağlanmıştır. Ancak, başlangıçta çoğu kez "geçici"' kaydıyla uygulanan bu politikaların, sanayiinin belirli bir aşamaya ulaştıktan sonra da sürdürülmeye çalışılması ekonomiyi önemli buhranlara sürüklemektedir. Nitekim kalkınma çabalarına ithalat ikamesi ile başlayan birçok ülke, Türkiye'den çok önce, ekonomilerinde gerekli düzenlemeler yaparak dışa - dönük bir sanayileşmeye yönelmişlerdir. Türkiye'de 1973 Dünya Enerji Buhranı ile birlikte geleneksel sanayileşme politikasında ihracata açılma yönünde bir değişiklik yapmak kaçınılmaz olmuştu. Hükümetler aldıkları önlemlerle buhranı bir süre önlemeye çalıştılar. Fakat özellikle 1977 sonlarına doğru ithalatı karşılayacak kaynakların bulunamaması ve ülkenin ödeme gücünün ötesinde bir dış borç yükünün altına girmesiyle beklenen buhran baş göstermiş oluyordu. Bu koşullar altında 24 Ocak Kararları uygulamaya konmuştur. Bu yeni önlemler paketi ile Türk ekonomisinin dışa açılması yönünde önemli bir adım atılmıştır. Çalışmamızda bu gelişmeler, istatistiklerin elverdiği ölçüde kantitatif olarak incelenmiş ve 24 Ocak Kararları'nın ihracatın özendirilmesi yönünden değerlendirilmesi yapılmıştır…

---