Bilinenin aksine Türkiye’nin çok büyük ve köklü bir fuarcılık geleneği vardır. Çünkü gerek Selçuklu, gerekse Osmanlı Devleti’nin ilk dönemlerinde fuarcılığın ilk nüvesi olan panayırcılık yaygın şekilde yapılıyordu. Sözgelimi 13. yüzyılda, Selçuklu Anadolu’sunun görkemli ticaret merkezlerinden biri de Yabanlu Pazarı idi. Dünyanın her bölgesinden birçok yabancı alıcı ve satıcıyı buluşturan uluslararası nitelikte bir fuar olduğu için adı, “yabanlu” idi. Osmanlı da panayır ve sergileri, hem ticareti hem de geliri artıran alanlar olarak gördü.
Ama bizde modern anlamda fuarcılık geleneğinin oluşması, Osmanlı sanayileşme çabalarının bir yansıması olarak meydana geldi. İmparatorluğun her köşesinde fabrikalar yükselirken uluslararası fuarlara katılım da gerçekleşti. Osmanlı bu fuarlarda sanayileşmeyi keşfederken, sanayileşmiş ülkeler de Osmanlı ürün ve zenginliklerini öğrendiler.
Türkiye’de sergi anlayışında en köklü değişim Sultan Abdülaziz ile meydana geldi. Abdülaziz’in talimatıyla 1861’de kalkınma ve sanayileşme için bir eylem planı uygulamaya sokulurken, bu planın ikinci aşamasında sergi açılması da vardı. Ayrıca Sultan Abdülaziz, Türkiye’nin ilk kapsamlı ulusal sergisi olan Sergi-i Umumi-i Osmani’yi düzenletti. 1867 Paris Fuarı’nın açılışına katıldı. Ama fuarcılıkta esas patlama, bu gezide ona refakat eden ve 33 yıl devleti yönetecek olan Sultan II. Abdülhamid döneminde oldu.
Abdülhamid zamanında, dünya fuarlarında Türkiye klasiği oluşurken, ülkenin her vilayetinde de önemli büyük sergiler düzenlenmeye başladı...

---