Bizler kendi işlerimize öylesine dalmışız ki, dikkatlerimizi bir an olsun bizim dışımızda olup biten olaylara çevirmeyi akıl edemiyoruz. Ancak, 'bir tehlike gelebilir' düşüncesiyle olsa gerek, yalnız Batı komşularımızı, o da bilinen ölçülerde izleyebiliyoruz. Güney ve Doğu sınırlarımızın ötesinde olanlardan ise çoğunlukla ya hiç, ya da çok az bilgiye sahibiz. Oysa hem, politik ve ekonomik çıkarlarımız açısından hem de dünyadaki kurtuluş hareketlerinin geleceği açısından bu olaylar büyük ilgi çekmektedir. En yakın güney komşumuz olan, TÜRKİYE bu konuda özellikle önemlidir bizim için. Orada da emperyalistlerle yapılan savaşın hemen ardından halk yeniden silaha sarılmak zorunda kaldı. Ve topların gürültüsü şu ana değin hala kesilmedi. Başında Sultan V. Mehmed'in bulunduğu Türk yönetimi, 1918 yılı sonunda Dünya Savaşından, galip Antantın (*) insafına sığınmış bir durumda çıkmıştı. İmzaladıkları silah bırakışması sonucunda galip devletlerin kendi aralarındaki anlaşmalarda Türkiye'nin bağımsızlığı kesinlikle ortadan kaldırılıyordu. Antant'ın askerleri Çanakkale ve İstanbul boğazlarını işgal ettiler. 1920 yılı Ağustosunda anlaşmanın yenilenmesi Sevr'de yapıldı. Artık hiç bir etkinliği kalmayan başkent İstanbul ile birlikte Türk topraklarının büyük bir bölümü Türklerin elinden alınmış ve galip devletler arasında paylaşılmıştı. Böylece İngiltere'nin payına Mezopotamya, Filistin ve Arabistan; Fransa'nın payına Suriye, Irak ve Küçük Asya yarımadasının büyük bir bölümü; Yunanistan'ın payına ise İzmir ile birlikte Küçük Asya'nın batı kısmı ve Türkiye'nin egemenliğindeki Balkan yarımadasının güney-doğu kesimi (Edirne ile birlikte Trakya) düşmüştü. Türkiye'nin geri kalan kısmı (Anadolu) da bu devletler arasında -sözde- bağımsız sayılacak bölgelere ayrılmıştı. Oysa demiryolları, endüstri fabrikaları, maliye gibi şeylere Antant'ın borsacıları tarafından zafer sarhoşluğu içinde el konulmuştu.

---