"Türk Yabancılar Hukuku" adlı kitabımın beşinci basısında da, her zaman üzerinde önemle durduğum ve yabancılar hukukunun gelişmesinde özel ağırlığı olan antlaşmalar hukukundaki yeniliklere yer verdim ve her birini -kitabın hacmi ölçüsünde- değerlendirdim. Onun için, eserin bu basısında, milletlerarası antlaşmalarla ilgili açıklamalar oldukça büyük bir yoğunluğa sahiptir. Çünkü AT- Türkiye Ortaklık Konseyi, 6 Mart 1995 'te gümrük birliğinde son aşamaya girilmesini kararlaştırarak hem AT- Türkiye ilişkileri açısından yeni bir dönemi başlatmış, hem de Türkiye -globalleşen dünya ticaretine ayak uydurabilmek amacıyla- yeni antlaşmalara taraf olmuş, iç mevzuatında bunlara uygun değişiklikler yapmış ve hatta yeni kanunlar kabul etmiştir. Türkiye bir yandan Uruguay'da sonuçlandırılıp, Nisan 1994'te Marakeş'te imzalanan Dünya Ticaret Örgütünün Kurulması Antlaşması'na katılmış, diğer yandan da bunların en son metinlerini kabul etmiştir. Globalleşmenin gerektirdiği değişiklik süreci sona ermiş değildir. Yeni antlaşmaların imzalanması hala gündemdedir. Buna ilave olarak, Türkiye, mevzuatının belli bir bölümünde, AT hukuku ile uyumlaştırma yapmakta, eskiyen ve yeni ihtiyaçlara cevap vermeyen kanunları değiştirmektedir. Bu konuda Fikir ve Sanat Eserleri Kanunundaki değişiklikleri, patent, marka, endüstriyel tasarım, coğrafi ad ve işaretler ile rekabet konusundaki yeni mevzuatı örnek olarak göstermek mümkündür. Ayrıca, Türk Parasının Kıymetini Koruma Kanununa ilişkin 32 Sayılı Kararda, banka hukukuna ilişkin 538 Sayılı KHK'da ve Sigorta Murakabe Kanunundaki bazı değişiklikler yabancılar açısından dikkat çekicidir. Yap-İşlet-Devret Kanununun 1994 yılında kabulü ise yabancılar için de yeni yatırım imkânlarının ortaya çıkması anlamını taşıdığından özel bir öneme sahiptir. Bu basıda bütün bu gelişme ve değişikliklere imkân oranında değinilmiştir. Kitapta prensip olarak 31.12.1995'e kadar yayımlanan literatür, karar ve mevzuat hükümlerine yer verilmiştir.

---