Yakılan kitaplar... Toplatılan romanlar... Utanç verici görülerek, lanetlenen, aforoz edilen eserler... Bir zamanlar, defalarca sansürün hışmına uğrayarak, ayaklar altında çiğnenen, fakat bugün edebiyat dünyamızın gururunu teşkil eden şaheserler... Örümcek tutmuş zihinler, "belden yukarı çıkmayan özenişler" olarak özetlerlerdi seks konusunu. Ürkerlerdi hep. Hor görür, tiksinirlerdi de. Bilmeden, anlamadan, yasaklamada bulurlardı kurtuluş çaresini. Skandalları önlemek bahanesi ile kendileri skandal yaratırlardı da, bundan haberleri bile olmazdı zavallıların. İffet taslarlardı, kendi ahlaksızlıklarından habersizce. Zaman ve gerçek, elele vererek, bütün bu eserler hak ettikleri değeri kazandırdı, herkesin malı kıldı. Dünün, yüz kızartıcı damgası vurulan eserleri, dünya edebiyatının iftihar konusu olmuştu artık. Ya· saklanmışlardı, temize çıktılar, kamuoyu ve kanun nazarında beraat ederek ispatladılar güçlerini. Hangi birinden bahsetmeli? Tatmin edilmeyen meraklar yüzünden, yalnız hayvanı iştihalarla dolu, çok eski devirlerden başlamalı en iyisi: "Bin yıl önce de aynı şey vardı, on bin yıl önce de. Yunan vazolarının üzerinde, her yerde aynı şey: Tutkunun incelikleri, cinsel isteğin aşırılıkları. Tenin yapmacık utançlarını, korkusunu, en ağır özünü yakarak, bir arılığa ulaşmanın gerekliliği". Her sanat kolunda olduğu gibi, edebiyat da sekssiz yapamazdı. İnsan seksin eseriydi. Öyleyse, insanın her eserinde seks hak ettiği yerini alma1ıydı, almıştı da. Nitekim Ovidius'lar, Arbiter'ler, Boccacio'lar, J. J. Rousseau'lar, Stendhal'lar, Balzac'lar, E. Zola'lar, Shakespeare'ler, A. France'lar, James Joyce'lar, Daniel Defoe'lar, Flaubert'ler, H. Lawrence'ler, Boris Vian'lar, J. P. Sartre'lar seks konusuna girmişlerdi…

---