Son yıllarda sinema alanında yapılan akademik çalışmalarda "biçimcilik-gerçekçilik" tartışması, yerini "klasik anlatı filmleri-modern anlatı filmleri" arasındaki tartışmaya bırakmış bulunuyor. Öte yandan, klasik/modern anlatının karşılaştırılmasına "pencere-çerçeve" tartışması da gerçekçiliğini yitirmiş durumdadır. Çünkü bütün deneyimler bağlama, konunun işleyişine, kameranın ve izleyicinin konumuna bağlıdır. Modern sinemada filmler kültürel ön-kavramsallaştırmanın belirtileri olarak kabul edilmektedir. Kültürel bir biçim olarak sinemanın ulusal ve uluslararası yapılara başvurarak sentezlerle işlev görmesi görüşünden yola çıkarak, Türk sinemasının seksen sonrası arayışında olduğu yeni bir üslup ya da dil için bir çıkış noktasının ilk adımlarına olsun katkıda bulunabilmeyi amaçladım. Seksen sonrasında yapılan filmlerin geleneksel anlatım biçimlerinin dışında, tamamen batılı dramatik kalıplara dayalı bir üslubu benimsemeye çalışması ve bu yönde karakter yaratma yöntemine başvurması dikkat çekici gelişmelerdir. Ancak üslubu toplumsal açıdan bir yaşam tarzı, sineme açısından ise bir m kültürün başka bir kültürden alınan öğelerle kendi kültürel anlatım tarzlarını sentezleyeceği biçim içerik bütünlükleri olarak ele almaya çalıştım. Bu bakış açısı, seksen sonrasında sinemamızda ortaya çıkan arayışlar hakkında bazı saptamalarda bulunabilmesi açısında önemlidir. Böylece yeni başlayan bir süreç hakkında oluşabilecek değerlendirmelere katkıda bulunabilmeyi umuyoruz.

---