Resim sanatım sürdüren sanatçılar, öteki sanat dallarında olduğu gibi değişme ve yenileşme eylemini tarihsel kültür ve çağdaş uygarlık düzeyinde yürütmekle yükümlüydüler. Plastik sanatlarla ilgili kuramcıların, eğitimcilerin, eleştiricilerin, okullu, okulsuz ressamların, heykeltraşların, yükümlülüklerinin sorumluluğunu yakın tarihe kadar, hatta büyük çoğunluğun şimdilerde bile algılayamadıkları gerçeğini üzülsek de, acı da olsa belirtmekten kaçınmamalıyız. Yanlış ilkelerin, yanlış yöntemlerin koşullandırdığı sığ ve yoz bir alanda kıvırdık, durduk. Bu arada "D grubu" örneği değişmeye, modernleşmeye yönelik önerilerin, yeni estetik değerlerin, eleklerden geçirilmeden, açık tartışmalar yapılmadan benimsenmesi ise "yanlış"ın tam ortasına düşürdü... Kuşkusuz antik kültürün canlandırılması amacına vardırmayacağı gibi çağdaşlık bir başka ülkenin doğasının, insanının, tüm kurumlarının ortaya koyduğu sanat ürünlerini "Tıpkı-Basım" yöntemiyle sırtlayıp ülkeye sokmak anlamına da gelmez. Bu olsa olsa, bir bozulma ve dağılma dönemine girildiğini belgeler, örneklerini çokça gördüğümüz gibi... İlk ağızda, toplum-bilim; ekonomi, fen ve politikada uygarlıkların getirdiği, çeşitli yeniliklerin geliştirdiği ortamla kaynaşma gereği kendini göstermekteydi: Bu olmadı. Üstelik yabancılaşma tuzağından da kurtulamadık... Atılım ve kaynaşma eyleminin kökeninde klasik çağların kültür ve sanatının, ağacın gövdesine yürüyen özsu biçiminde yapıda da boy göstermesi gerekirdi; bu da olmadı. Aksine dünle bütün bağlar makasla kesilirmişçesine koparıldı...

---