Günümüzden geriye doğru bakıldığında, sanat yaşamımıza ilişkin değerlendirme ve yorum güçlüklerine yol açan en büyük eksikliğin, yaşanılan dönemlerle ilgili yazılı belge bırakma geleneğimizin yeterli olmamasından kaynaklandığı görülecektir. Çelişik bilgi aktarımlarına neden olan bu eksikliğin giderilmesi, gelecek kuşakları doğru yolda bilgilendirecek başvuru kaynaklarına yönelmemizi, her olayı ya da gelişmeyi belgeleyecek bir alışkanlık kazanmamızı gerektirir. Kaynak eksikliğini duyduğumuz alanların başında ise, geçmişi çok eskiye dayanmasa da, Batılılaşma dönemi sanatımız gelmektedir. Sanatçıların doğum ve ölüm tarihlerinden yaşam ayrıntılarına kadar, birçok konuda birbiriyle çelişen ya da sağlıklı bir sonuca ulaşmamızı engelleyen bilgilerin varlığı, her şeyden önce eldeki kaynakların yetersizliğine dayanıyor. Sanatçı biyografileri, sanatımızın yakın geçmişi üzerine yapılan değerlendirmelerde zorunlu bir temel oluşturduğuna göre, öncelikle bu tür yaşamöykülerini kapsayan yayınlara ihtiyaç olduğu kuşku götürmez. Sanatçıların kendileri tarafından yansıtılan bilgilerin bile zaman zaman yeterince sağlıklı olmadığı ya da farklı yerlerde farklı biçimde geçtiği de göz önüne alınırsa, bu konudaki bilgileri derleyen ansiklopedilerin önemi ve gereği daha iyi anlaşılır. Bizde, asker ressamlarla başlayan Batılılaşma döneminin sanatsal gelişmelerini, biyografik bilgiler halinde aktaran kitaplar, bilindiği gibi sayılıdır. Eski salnameler ve süreli yayınlar dışında, bu tür kitaplar için ana kaynak, Halil Edhem'in Elvah-ı Nakşiye Koleksiyonu olmuştur. Ancak bu kaynaklardan aktarılan bilgilerin de yeterli olmadığı, sonradan yapılan yayınlardan anlaşılmaktadır. Sami Yetik'in, ilk cildi yayımlanabilen (1940) Ressamlarımız ile S. Pertev Bayar'ın Osmanlı İmparatorluğu ve Türkiye Cumhuriyeti Devirlerinde Türk Ressamları (1948), bugün de kaynak olma özelliğini koruyan iki önemli yayındır. Her iki kitap da, Batılılaşma dönemi Türk ressamları hakkında, ihtiyaç duyduğumuz bilgileri kapsamaktadır.

---