Tarihsel Boyutu ile 'İletişim'de Kütüphane Kurumu ve Anadolu. İletişim, kuram, tür, model/biçim ve teknik olarak tartışılabilir bir konu. O'nu, iletici ve iletim kaynağından başlayarak hedefe giden süreçte kodlayıcı, kanal, kod çözücü, alıcı gibi değişik öğe ve aşamaları ile irdeleyebiliriz. Ancak, sorgulanması gereken bir diğer yanı var: Ana girdisi olan 'bilgi' öğesi ile 'bilgilenme' olgusuna toplumun nasıl yaklaştığı. Bu soruya, MÖ. 2000'in ortalarına dönerek, İç Anadolu Coğrafyası ve tarihsel düşlemde yanıt arayacağım. O nedenle, Tarihsel Boyutu ile 'İletişim'de Kütüphane Kurumu ve Anadolu başlığını seçtim. Kavramsal sapmayı önleme bakımından, aşağıda geçecek 'bilgileşim' ve 'sonlama' terimlerinin sırasıyla: 'Enformasyon' ve 'kolofon' karşılığı kullanıldığını belirtmeliyim. 'Anadolu Uygarlığı' deyişi ise, bu Coğrafya'nın ilk uluslaşmış halkları olan Hatti, Hurri, Luvi ve Hititler'den Antikite'nin sonuna, kısaca MÖ. 2500'den MS. III. Yy.'a dek, 'birbirine harmanlanarak yaşamış kavimlerin' ürettiği insani değerler toplamını amaçlamaktadır. Önce, bir saptamada bulunalım: Bilgi tüketim ve üretim merkezleri, somutlaştırırsak bunları, en yaygın ve demokratik ölçülerde simgeleyen Kütüphane Kurumu, toplumsal dinamiklerden biri olma yeteneği kazanamamışsa, anlamı şudur: Bilgi ve bilgilenme yoluyla bilinçlenmeye karşı toplumsal duyarsızlık, diğer deyişle, 'varlık nedeni' ne yabancılaşma. Bu, bilgiye bakış açısında şaşılaşmanın işaretidir. İnsan, ardında büyüyen bir geçmiş önünde küçülen bir gelecekle yaşar. Bu süreçte, cehaletin mutluluk, hödüklüğün karizma; akıllı olmanın budalalık, inceliğin komedi gibi algılandığı dönemler ortaya çıksa da 'düşünen insan'ın belleği ve bu belleği bilince götüren bilgi var...

---