Antoloji, kelime manası bakımından seçme parçalardan meydana gelen derleme demektir. Türkiye'de bugünkü anlayışımıza yakın bir şekilde vücuda getirilmiş ilk antoloji 1865'de Letaif-i inşa adıyla yayımlanmış olup, bir kısım nesir örneklerini bir araya getirmekte idi. Bununla beraber Osmanlı imparatorluğu devresinde ilk ciddi antoloji, Ebüzziya Tevfik'in 1878'de yayımladığı Numune-i Edebiyat-ı Osmaniye'dir. Cumhuriyet devrinde ise, Ord. Prof. Fuad Köprülü'nün 1934'te çıkardığı Divan Edebiyatı Antolojisi ile 1940'da neşrettiği Türk Saz Şairleri Antolojisi ilk ciddi antolojiler olarak düşünülebilir. Bu iki antolojiyi Necmeddin Halil Onan, Kenan Akyüz, Vasfi Mahir Kocatürk, Fahir iz, Cevdet Kudret, Yaşar Nabi ve diğerlerinin tertipledikleri antolojiler takip etmişse de bütün bu seçmelerde ya şiir veya nesir esas alınmış veyahut Divan şiiri ve Halk şiiri gibi bir ayırım yoluna gidilmiştir. Netice itibariyle bugüne kadar ortaya konulan antolojilerden hiç birinde başlangıcından günümüze kadarki Türk yazarları bir bütün halinde ele alınmamıştır. Biz bu 7 ciltlik antoloji ile diğer antolojilerden farklı bir şekilde ve ilk defa olmak üzere bir Türk Klasikleri Antolojisi'nin ilk temelini atmak gayesini güderek, yeni bir teşebbüse girişmiş bulunuyoruz. Böyle bir teşebbüste önümüze çıkan ilk mesele hangi yazarların ve bunların hangi eserlerinin klasik eser telakki edilebileceği hususudur. Mesela Fransa, İngiltere, Almanya gibi memleketlerde gerek klasik olan yazarlar gerek klasik olarak telakki edilebilecek eserler hemen kesinlikle bellidir. İşte bu yüzdendir ki biz burada Türk Klasiklerinden, seçmeler yaparken, önce bunun çerçevesini çizmek zaruretini duyduk. Evvela Türk Dünyasının hudutlarını geniş ölçüde tutmayarak ufak istisnalarla aşağı yukarı bugünkü hudutlarımız içinde yetişmiş yazarlar üzerinde durmakla yetindik. Bundan dolayıdır ki mesela Ahmed Yesevi'yi bu yüzden seçmelerimize dahil etmedik…

---