Koca bir İmparatorluğa Payitahtlık yapmış İstanbul'umuzun içerisinde Rum, Ermeni, Yahudi azınlıkların Patrikhane, Kilise ve Sinagoglarının olması, Osmanlı'dan günümüze her Türk insanı tarafından bilinen bir gerçektir. Türk insanlarının Patrikhane ve Kiliselerinin varlığı ise ancak araştırmacıların bir kısmı tarafından bilinmekteydi. Gökoğuz (Gagauz) Türklerinden adını duyduğum böylesi bir Türk Hristiyan patrikhanesi olmamalıydı ve olmasını da istemiyordum. İstanbul'u Fetheden Yüce Fatih'ten Cihan Padişahı Kanuni'ye, Kanuni'den Egemenlik Meclis'ine kadar, ancak azınlıkların açabildikleri Patrikhane ve Kiliseleri Türk vatandaşlarının hayata geçirebileceklerine hiç mi hiç, ihtimal veremiyordum. Bir vesile ile görüşme imkânı sağlayabildiğim, Türk Hristiyanların Patriği Selçuk Erenoral'la 6 Temmuz perşembe öğleden sonrası karşılaşmamız hüzünle, şaşkınlığımın arasında bir münazara içinde geçmişti... Patrik'le karşılaşmadan önce, Karaköy'deki geniş avlulu pembe binayı uzaktan gördüğümde, Türk bayrağı giriş kapısının üst kısmında nazlı, nazlı dalgalanıyordu. İnanmadıklarım ve inanmak istemediklerimi, gözlerimle görmeye başlamıştım. Ana kapının girişinde, Türk Hristiyan Bağımsız Anadolu Ortodoks Patrikhanesi yazmaktaydı. Avludan beş, on adım yürüdüğümde karşıma Patrikhane'nin ibadet yeri olan Panayia Kilise'si çıkıyordu. Az daha ileriye gittiğimde beni kapıda beyazlar giymiş bir bayan rahibe karşıladı. Bayan rahibenin göğsünde oldukça büyük altın bir ayyıldız ve boynunda da İstavroz haç, kolye takılıydı... Aman Allah'ım Ayyıldızla, Haç'ın tezat teşkil etmesi, hazanla baharın, birleşmeyen zıt iklimler oluşları gibiydi... Beni ikinci kata Patriğin yanına çıkaran rahibenin, sonradan Patriğin kızı Sevgi hanım olduğunu öğreniyordum...

---