13 Nisan 1923 tarihinde Türkiye idman Cemiyetleri Birliği ile doğan, 1936 yılında Türk Spor Kurumu ve 1938 yılında Beden Terbiyesi Genel Müdürlüğü Teşkilatı içindeki yerini almış olup, bu gün 50. yılını idrak etmiş bulunan Futbol Federasyonumuzun, bir ünite olarak dünü ile bugününü kıyaslar ve yarınları için tayin olunan hedefleri gözden geçirirsek; kuruluşundan bu yana çok sevilen, tutulan bu spor dalında nereden gelip nereye vardığımız hakkında açık seçik fikir edinir; yarınlarımız için planlanan çalışmalarımızdan nasıl sonuçlar beklediğimiz konusundaki inançlarımızı da belirtmiş oluruz. Bilindiği gibi; memleketimizde ilk önce yabancı misyon elemanlarının kendi aralarındaki oyunları ile girip, ilk günlerden itibaren ilgi çeken o günün futbolu, kısa sürede İzmir ve İstanbul gibi büyük merkezlerde günün aktüalitesi arasına girmekte gecikmemiş, kurulan kulüplerimizde yer alan Türk gençlerinin gösterdiği büyük istidat ve kabiliyet sayesinde futbolumuz önce Balkanlarda; giderek Avrupa'da kendini göstermeğe başlamıştır. Önceleri, özellikle tesis ve saha yokluğu yüzünden büyük merkezler dışına taşıp yayılamayan Futbol, 3530 sayılı Beden Terbiyesi kanununun yürürlüğe girmesiyledir ki; diğer spor branşları ile birlikte ve sürükleyici niteliği yönünden arz ettiği cazibe sayesinde, kademe kademe vücuda getirilen tesislere paralel olarak yurt sathına yayılmış, bu günkü görüntüsüyle de sabittir ki, artık milyonların heyecan kaynağı ve meşgalesi durumuna gelmiştir. Bilhassa, profesyonelliğin kabulü tarihi olan 1952 den bu yana hemen her ilimizde ve nüfus yoğunluğu elverişli ilçelerimizde birer profesyonel takım kurulunca, futbol daha da çekici olmuş, Federasyon kuruluşunun bu genişlemeye denk bir kadro içinde çalışması zorunlu hale gelmiş Genel Müdürlük bütçesinden Amatör faaliyetler için ayrılan ödenek dışında elde olunan özel maddi olanaklardan da yararlanılarak Federasyonumuz bu gün batı ülkeleri Federasyonları düzeyinde bir duruma kavuşmuştur. Ancak: Şu ciheti bu arada hemen belirtmekte fayda görmekteyiz ki, bir spor dalında eleman ve takım çokluğu hiçbir zaman tek başına bir ileri aşamaya varıldığının asla dayanağı...

---