Kitapta, sinemamızın yüzüncü yılının, Fuat Uzkınay'ın 1914'te çektiği bilinen ancak kopyasına ulaşılamayan Ayastefanos Abidesinin Yıkılışı belge-filmine göre resmi tarih olarak tespit edildiği belirtilse de, Osmanlı tebaasındaki Makedon Manaki Kardeşlerin 1911'de Sultan Mehmet Reşad'ın Selanik ve Manastır Ziyaretleri'ni filme almaları da bu tarihi tartışmalı hale getirdiği ifade ediliyor. Kitaptaki verilerin elde edilmesinde karşılaşılan zorluklar da ayrı bir hikâyeyi oluşturuyor: kendi çektikleri filmi hatırlayamayanlar, sansür kurulundan geçip de çekilmeyip çekilmiş gibi farzedilenler, başkasının filmini kendi filmi zannedenler, dublaj filmi olanlar, yerli bir sahne eklenerek Türk filmi gibi gösterilen yabancı filmler, gerçekten farklı jenerikler, filmlerin ismi değiştirilerek basılan korsan afişler, parça eklemeli, kolaj filmler... İlk kurmaca filmler olarak görülen ve harp yıllarında, 1916'da Sigmund Weinberg tarafından çekimine başlanan ancak yarım kalan Leblebici Horhor Ağa ve yine Weinberg ve Fuat Uzkınay tarafından çekilen Himmet Ağa'nın İzdivacı'yla başlayan sinemamızın serüveni, arada Sedat Simavi, Celal Esat Arseven, Ahmet Fehim, Fazlı Necip, İsmet Fahri Gülünç, Şadi Fikret Karagözoğlu ile devam ettikten sonra, 1922'den 1939'a kadar Muhsin Ertuğrul'un tek isim olarak kaldığı bir süreç yaşar. Sinema tekniği açısından baktığımızda, Simavi'nin Pençe filmi üzerine M. Ertuğrul'un 1918'de Temaşa dergisinde yazdığı "Pençe namıyla ortaya atılan o saçma sapan şeylerin birbirine eklenmesinden mütehassıl şerit memleketimizde yalnız sanayi-i nefise müntesiplerini değil, her Türkü utandırmıştı.' yazısından sonra, kendisinin Almanya ve Rusya'da sinema ve tiyatro çalışmaları yapmasına rağmen, ülkemizde çektiği filmlerde diğer unsurların yanında özellikle kurgu çalışmalarında zayıf kalması, hele örneğin, 1941 gibi bir tarihte Kahveci Güzeli gibi bir vahameti ortaya koyması anlaşılır gibi değildir…

---