Türkler gibi tarih içinde yüzyılları birbirine bağlamış milletlerin yaşam gücü yalnız madde kuvvetinden, yalnız iman kuvvetinden değil, sanat ve edebiyattan gelir. Çünkü sanat ve edebiyat, milletlerin hayatında, onların duygu ve düşünce direncini belli biçimler içinde tespit ederek bir destek vazifesini görür. Nesillerin ülküleri, nesillerin duyguları sanat ve edebiyat aracılığıyla kendilerinden sonrakilere intikal eder. Böylece, eskilerin bıraktıkları eserler, yenilere bir hamle gücü sağlar, onların hayati mücadelelerinde, ileri hamlelerinde, gelişmelerinde hız verici bir kuvvet yerine geçer. Bu sebeple her nesli, toplumun hangi katından olursa olsun, sanat ve edebiyatı elinden geldiği kadar tanımalıdır. Kendi milletinin benliğini ancak böyle öğrenir. İçinde yetiştiği, ona hayat veren toplumu bu yoldan sever, kendini milletine bağlı hisseder. Oysa edebiyat öğretimi, her memlekete olduğu gibi bizim ülkemizde de belli tahsil basamaklarından geçmemiş olanlar, milletinin sözlü ve yazılı yaratışlarına yabancı kalıyor. Halk için, Türk edebiyatını halka duyurmak için çok az çaba harcanıyor, çok az eser yayınlanıyor, buna sebep olarak da okuma-yazma nispetinin düşüklüğü gösteriliyor...

---