Maceram 1919 yılında İstanbul'un işgal altında olduğu bir günde başlar... Şehrin üzerini kapkara bulutlar kaplamıştı... Bardaktan boşanırcasına da yağmur yağıyordu. Bir gazete dağıtıcısı/satıcısı kılığında Sirkeci Garı'nda aşağı yukarı dolaşıyor, koltuğumun altındaki gazeteleri satmaya çalışıyordum. Garın içi bir âlemdi!.. Bir köşede İngiliz askerleri toplanmış, sırtlarındaki torbaları çözüp kurutmaya çalışıyorlar... Arkadaşları ve İstanbul'da edindikleri sevgilileriyle tatlı tatlı şakalaşıyorlardı... Yanlarına yaklaşıp konuşulanları can kulağıyla dinlemeye başladım... Bunlar terhis süreleri gelmiş olan İngiliz erleriydi... Kendilerini İstanbul'dan alıp götürecek olan treni bekliyorlardı. Zaten sırtlarındaki torbayı da ancak terhis olan İngiliz askerlerinde görmüştüm. Zavallılar bir Türk gazete dağıtıcısının İngilizceyi kendi öz anadili gibi bileceğini akıllarına bile getiremedikleri için bana aldırış bile etmiyorlar, yanlarında dolaşmamı hoş görüyorlardı. Birkaç kere yanlarına büsbütün sokulup koltuğumun altındaki gazeteleri burunlarına dayadım. - Paper Johnny!.. Paper Johnny!.. - Times Johnny!.. Times Johnny!.. Fakat terhis olan askerin gözü hiç gazete mi görür? - No!.. (Hayır, istemez!) No!.. deyip, beni başlarından savdılar. Bu arada kampana çaldı; askerler yavaş yavaş toparlanmaya başladılar. Fena halde sabırsızlanıyordum. Çünkü askerlerin hiç birinden bir hüviyet (kimlik) cüzdanı çalamamıştım!.. Tam bu sırada garın kapısından yağmur altında koşarak gelen bir İngiliz çavuşu gördüm. İşte fırsat ayağıma gelmişti... Derhal çavuşa doğru koştum: - Paper Johnny!.. Paper Johnny!.. Çavuş koşarak yanımdan geçti. Belki bu adam arkadaşlarına katılmak için biraz gecikmişti ve bir an önce yağmurdan kurtulup garın içine girmek istiyordu…

---