Evdeki son gecemdi. Çok heyecanlıydım. Ne zaman uyudum, uyandım, saat kaçtı hatırlamıyorum. Gecenin bir yarısı uyanmış olmama rağmen uykum vardı ama tekrar uyumak istemiyordum. Her sabah annemin sesiyle uyanmakta zorlandığım tatlı uykumu yok etmeliydim gözümden bu gece.
Güneş doğmamalı, sarı kırmızı ışıkları gün ağarırken gözümü kamaştırmamalıydı.
Garip duygular beynimden başlayarak etime kemiğime doğru iniyordu.
Acaba heyecanla birlikte korkuyor muydum? Kalbim çarpmaya başlamıştı. Üzerimdeki yorgandan hissedileceğini düşünerek elimle kalbimin üzerine bastırdım.
Her gece altında yattığım yorgan çok ağır geliyordu şimdi bana. Yatak, yorgan arasına sıkışmış, kedinin kovaladığı minik serçe gibiydim.
Yattığım yer yatağın içinde sağa, sola dönüp durdum. Neden uyumak istemediğimin sebeplerini arıyordum. Beni uyutmamak için zorlayan hangi duygumdu bilemiyordum.
Belki de, dün koyunları yaylaya götürüp karşı dağın eteklerinde annem ve ablam için çiçek toplayarak yorulmuştum. Ya da yatağın içinde her yanımın ağrısıydı uyumak istememe sebebim.
Bu akşam, annemin her gün yatmadan önce hazırladığı sütü içmemekte inat etmiştim, belki onun için uykum gelmiyordu.
Okuma isteğim çok fazlaydı ama beni gideceğim gurbet mi korkutuyordu?
Düşüncelerimi bir yana atıp gözlerimi sıkmaya başladım.
Bu düşünceler içinde epey vakit geçti. Bir zaman sonra yeniden uykum gelmeye başladı. Tam uyudum, uyuyacağım derken, babam yavaşça kapıyı açıp sedirde olan annemin yanına oturdu...

---