Ülkemizde mikro - iktisat eğitimi genellikle neo-klasik çerçevede yapılmaktadır. Öğrencilere aktarılan konulara net bir açıklama getirmesi bakımından neo-klasik yaklaşımların belli bir öğretim, öğrenim üstünlüğü vardır. Sorunları aşırı biçimde sadeleştiren neo-klasik model, gerçeklerden de o ölçüde uzaklaşmıştır. Dersleri dikkatle izleyen öğrenciler, mikro-iktisatta öğretilenler ile iktisadi hayat arasında" önemli uyumsuzlukların bulunduğunu hemen farketmektedir. Dolayısıyla öğrencilerin, bu uyumsuzluklarla ilgili sorularını, "model ile gerçeğin birbirlerine benzemediğini' söylemek suretiyle cevaplamak doğru değildir. Nitekim tam rekabet modeli, açıklamaya çalıştığı iktisadi gerçeklerin bir hayli ötesinde bulunmaktadır. Neo-klasikler, rakipliğin olmadığı tam rekabet piyasası hipotezine dayanarak, her şeyin en iyi olduğu bir iktisadi refah sistemi yaratmışlardır: Ancak kabul edilen bu tam rekabet hipotezi, bilimsel olarak iktisadi gerçekleri açıklamaktan ziyade, özlenen bir iktisadi sisteme ulaşabilmenin yollarını çizmiştir. Model, ütopya olan tam rekabeti idealize etmektedir. Neo-klasikler çerçevede; belli davranışlarını maksimize edecek tüketici gibi karar birimlerinin hareketleri, verilmiş fonksiyonlar ve saptanmış varsayımlar karşısında sonucu önceden belirlenmiş basit matematik gösterilere dönüşmektedir. Tam rekabet modeli oluşturulduktan sonra, bilinen sonuçlar dışında başka sonuçlara ulaşmak olanaksızdır. Neo-klasikler marjinal analizlere başvurmaktadır. Sorunlar, marjdaki küçük değişmeler düzeyinde çözülmek suretiyle kaynakların optimum dağılımı sağlanmaktadır. Gelişmiş ülkeler için geçerli bu yöntem, az gelişmiş ülkeler açısından anlamsızlaşmaktadır. Zira az gelişmiş ülkelerin kaynakları yetersizdir…

---