OCKHAM'IN USTURASI*
Güruh gece yarısını devirdi, ayak takımı bile ortalardan çekildi. Saat o saat. Çıt yok. Köpek sürülerinin asfalt zeminde koştururken çıkardığı iç gıcıklayan tırnak seslerini, memnuniyetsiz hırlamalarını saymazsak İstanbul’a mutlak bir sessizlik hâkim. Zaman ikircikli, krarsız, şüpheye düşmüş... ne gecenin ne sabahın saatleri bunlar. Herkes alacakaranlığa mı saklandı? Sahi herkes nerede?
Oysa bu şehir değil mi birkaç saat öncesine kadar tepinip duran? Korna seslerinin, çığırtkanların, havada uçan yumruk vızıltılarının, hayatta kalmak uğruna birbirini ezip geçenlerin başkenti bu değil mi? Nerede o iğdiş curcuna, şimdi? Fırsat bu fırsat, üzerine kara bir çarşaf geçiren gökyüzü binaların damına çökmüş, bacalara tecavüz ediyor. Sokak aralarından sızan loş ışık bile o kadar yalnız ki bir yanıp bir sönerek davetkâr bir orospu edasıyla caddeye iş atıyor.
Ben ise ölüme yürüyorum. Hem seferden hem zaferden vazgeçmiş bir komutan gibi yalnız, mağrur ve kararlı adımlarla hayattan geri çekiliyorum. İstanbullular ise samanlıkta iğneyle uyuşturulmuş kırık bacaklı kısrağın şişkin göbeğini yana devirdiği gibi yatmakta. Uyku ölümün provası derler ya... hemşerilerim de birkaç saatliğine ölmüş, horlamakta. Şanssız çoğunluk sabahın köründe bir alarm sesiyle uyanacak. Tırnağı etten ayıran arpalama hastalığına yakalanmış-çasına topallayarak acıyla koşturacak. Nereye? Otobüslere binip plazalara doluşmaya. Ne için? Biteviye hafıza kaybıyla ölümü unutup, yaşamaya devam etmek için! insanlar buna hayat demiyorlar mı, gülesim geliyor...

---