Ortaköy’de Galatasaray Okulu: Mavilikler içinde bir oyun cenneti
açıp yummuş gibi.
Yunus Emre
Boğaziçi’nin ortasında bir okulda değil de sanki cennetteydim.
Annem benim için havlu, yatak çarşafı, yastık kılıfı, battaniye, yatak örtüsü hazırladı. Bunların kenarlarına sarı-kırmızı birer “AK” işledi.
İkimiz birlikte okulun açılmasından birkaç gün önce, daha önce giriş sınavı için dedem Arif Bey’le birlikte gittiğim Galatasaray’daki büyük okula değil de, Ortaköy’deki küçük okula gittik. “Yetiştirici Sınıf’ öğrencileri yatakhanesinde bana ayrılan karyola üzerine yatağımı yaptı; havlularımı, diş fırçamı, çamaşır ve gömleklerimi küçük dolabıma yerleştirdi.
Büyümüştüm, özgür olmak istiyordum; on iki yaşımda başıma buyruk olma isteğiyle, yatılı okulda okumak üzere evden ayrılıyordum.
O gün yatakhaneye oğullarıyla, evleri İstanbul’da olan iki anne daha gelmişti. Çetin Özkan iriyarı güçlü kuvvetli bir çocuktu, benimle yaşıt gibi gözüküyordu. Babası polisti, Kurtuluş’ta bize yakın bir yerde oturuyorlardı. Öteki delikanlı ise bir yetmişe yakın boyuyla yetişkin bir ağabeye benziyordu. Annem onun iyi eğitimli, görgülü bir kadına benzeyen annesine sorup bu delikanlının da sınıf arkadaşımız olduğunu öğrenince canı sıkıldı, beni bir yana çekip, “Bak oğlum, demek ki bu okulda ileri yaşta öğrenciler de var. Herhalde iyi bir ailenin çocuğu ama sen sakın böyle büyük çocuklarla arkadaşlık etme, kendi yaşıtlarınla ilişki kur!” diye beni sıkı sıkıya tembihledi.
Birkaç hafta içinde anlaşıldı ki, onu izleyen sekiz yıllık yatılı okul arkadaşlığında ve elli yıllık tanışıklıkta doğrulandı ki ülkenin dört bir bucağından gelen o on bir - on iki yaşlarındaki elli çocuk arasında belki de en iyi temiz saf olanımız Beykozlu bu uzun boylu çocuktu...

---