Sanat, hiç kuşku yok ki Timur İncedayı için gerçeğin öteki biçimidir. Hakikaten de, İncedayı'nın ressamlık deneyiminin tümü, resimlerinin canevinde yatan o zihinsel ve görsel oyuna odaklanmaya ve bizi ona sokmaya yöneliktir. 80'lerin ilk yıllarındaki yapıtlarında ele aldığı ve tuvale taşıdığı, modern kentsel reklamcılığın önüne geçilmez simgelerinden, tam tersine, 80'lerin sonundaki son dönem yapıtlarının dışavurumcu önerilerinin, bütünlüklü değişimler taşıyan imgelerine kadar. Timur bana son dönem pastellerini gösterdiğinde onlarda okuduğum sadece zorluklarla ve gizli, doğaçlama uyumlarla bezeli cesur (ve zarif) bir tekniğin yeniden keşfi değil, onun imgelerinin uzun tarihinde varılan yeni bir aşamaydı. Daha açıkça söylersek gördüğüm afişlerden televizyona kadar, yaşadığımız günlere eşlik eden "gerçeğin" ("benzerlik" anlamında) İncedayı tarafından ortaya konmuş karmaşık, sonsuz bir perspektifiydi. Ne var ki günümüzde kesintisiz gerçeklik, artık yalnızca kitle iletişim araçlarından çıkagelmiyor, neredeyse bir "belleğin" güncesi biçiminde ortaya çıkıyor. Bu günce günden güne ressamın ruhunun dibinde biriken ve bir toplu okuma ritüeliyle ortaya çıkarılmayı talep eden bir birikim. Böylelikle, İncedayı'nın resimleri aracılığıyla ortaya çıkarıp bize ilettiği yeni gerçekler bu "bellek"ten gelen gerçeklerdir. Dahası bu gerçekler tüm varlıksal belleklerde biriken gerçeklerin de ta kendileridir ve Timur bunları dile getirmek için pastellerinin özünü meydana getiren "buluşlar"ına başvurmuştur. Bu imgelerin birçoğunda Edward Burne Jones'un resimlerinde görülen edebi metaforların birçoğu yeniden yüzeye çıkar ve yanısıra, bunlara 19. yüzyıl Oryantalistlerinin kışkırtıcı tenselliği ("Eros Academia'da"), ayrıca Giulio Aristide Sartorio'nun resmindeki D'Annunzio egzotizmi de eklenir. Ne var ki, Timur'un vizyonu sadece resimsel "buluş"tan değil, daha sinemanın ilk yıllarının sessiz gölgelerinde doğan gizemli ve oldukça sapkın bir Doğu fantezisinden beslenir…

---