Kitaplar hep özel olmuştur benim için. Hiç kitap almasam da, saatlerce dolaştığımı bilirim kitapçılarda. Dokunmak bile çok büyük bir zevk verir bana. Bazılarını hiç okumayacağımı bile bile, alır getiririm eve. Okuyamadığım kitaplan satın alarak, suçumu hafifletmeye çalışırım belki. Yanımda olmalarını isterim. Bana karşı açılan cephelerde, en yakın silah arkadaşlarımın onlar olacağını iyi bilirim. Genellikle aynı kitaplan defalarca okurum. Yıllar geçtikçe, başka şeyler söylerler bana. Ama en çok da yazarlar etkiler beni. O kitapları yazanlar. Nasıl insanlardır onlar? Nasıl bir hayal dünyaları vardır? Dostoyevsky'yi düşünürüm. Suç ve Ceza'yı, Yer Altından Notlar'ı yazan bir insanın beyni kaç kilodur acaba? Çetin Altan sizin gibi, benim gibi bir insan olabilir mi hiç? O yüzden bu güne kadar hiç cesaret edemedi m kitap yazmaya. İnsan başka birçok işe kalkışabilirdi belki, ama kitap yazmak, o başka bir şeydi. Bir televizyon yazarının hayalleri, o projenin prodüksiyon bütçesiyle sınırlıdır. Televizyon ya da sinemada, sadece "gerçekleştirilebilecek" hayaller kurulur. Sınırlı-sorumlu hayal dünyasından kurtulup, sonsuz hayallerin kurulduğu kitap dünyasına geçmek zordur elbet. Özgürce yazmak bocalatır insanı. Zamana karşı, rağmenlerle ölçüm altında yazanlar ne yapacağını şaşırır, kitap dünyasının hayal sonsuzluğunda. Küçük küçük birçok öykü yazdım ben, ama hiç kimselere okutmadım onları. Dizisini de yapmadım. Onlar bana özeldi. Mahrem metinlerdi sanki. Sonra bir gün, bu yazdıklarımın bazılarının ortak bir özelliği olduğunu gördüm. Ben kendimle ilgili öyküler yazarken, aslında Türk insanın bir "üst sınıf'a çıkma macerasını yazıyordum. Çünkü tam da bir "dönüşüm kuşağı çocuğu"ydum ben. Yani her türlü değişime şahit olmuştum. Siyah beyaz televizyonlarla büyümüş, sobalı evlerde telefonsuz geçmişti çocukluğum. Teleksten faksa geçildiğinde, daha bir ay bile olmamıştı ben işe başlayalı. Karbüratörcülerde tükettim enjektörsüz yıllarımı. Bilgisayarsız ve klimasız geçti ilk yirmi sekizinci yılım...

---