Torunlarımı özledim. İtiraf edeyim, yaşamın hayhuyu içinde pek aklıma geldiklerini söyleyemem ama hastalığım nüksettiğinden beri, onları sık düşünür oldum. Timur ile Tamer şu günlerde Almanya'da değil de burada olsalardı, onlara, "Bir zamanlar Boğaziçi'nde çok güzel manzaralı bir ahşap köşkte küçük bir kız yaşardı," diye başlayan bir masal anlatmak isterdim. Masalımı, kendi keyfime göre kurgular, mutlu sonla bitirirdim. Belki gerçeğe tam uymazdı ama ne gam! Masallar hayalleri anlatmaz mı zaten? Ben masalımdaki küçük kıza çook uzun bir hayat çizgisi bahşederdim. Neden mi? O kızın hala yapmak istediği pek çok şey var da, ondan! Torunlarıma anlatacağım masala şöyle başladım: "Çok eskiden Emirgan'da eski iskelenin arkasında kuleli bir ev vardı. 1935 yılında o evde Türkan adında bir kız bebek dünyaya geldi. Türkan, beş yaşına gelince, ailesiyle birlikte babasının onlar için yaptırdığı, Kandilli'deki ahşap konağa taşındı." Torunlarım, "Bu Türkan sen olmayasın babaanne?" diye soracak olurlarsa, gerçeği saklamazdım.

---