Üniversite sınavlarından sonra tercih formumu elime aldığımda hiç düşünmedim, tamamını İstanbul Üniversitesi'nin fakülteleriyle doldurdum. İstanbul Üniversitesi dışında hiçbir tercih yapmamıştım. Hatta bu yüzden gerek ailemin gerekse hocalarımın tepkilerini de aldım. Ama fikrimi değiştirmeyi hiç düşünmedim. Onların da doğru tahmin ettiği gibi bu, öncelikle siyasi bir tercihti. Çoğu insan gibi ben de İstanbul Üniversitesi'ni Atatürkçülüğün kalesi, üniversitelerdeki devrimci mücadelenin merkezi olarak görüyordum. Bu yüzden de üniversite eğitimimi sürdürürken Türk vatanına ve devrime en faydalı olacağım yer olarak İstanbul Üniversitesi'ni görmüştüm. Bu tercihimde Türkiye'nin güncel koşulları da etkili olmuştu. 28 Şubat'ın hemen sonrasında tüm gerici güçler İstanbul Üniversitesi'ne saldırıyordu. Dışarıdan izlediğim kadarıyla da Alemdaroğlu bu güçlere karşı direnen bir rektördü. Her genç üniversiteye girmeden önce yeni hayatıyla ilgili kimi hayaller kurar. Elbette benim de hayallerim vardı. İstanbul Üniversitesi'ni Menderes döneminin üniversitesine benzetiyordum. İstanbul Üniversitesi gerici, Amerikancı iktidarlara karşı öğrencisiyle, Rektörüyle birlikte direnen bir Atatürk üniversiteydi gözümde. İkinci senemde Öğrenci Konseyi Başkanı oldum ve Üniversite Yönetim Kurulu'nda öğrencileri temsil ettim. Atatürkçü Düşünce Kulüpleri Federasyonu'nun önderlerinden birisi oldum, TÜRKSOLU gazetesini çıkaran gençler arasında yer aldım. Şimdi ise TÜRKSOLU gazetesinin Genel Yayın Yönetmenliği görevini sürdürüyorum. 2000'li yıllarda yeniden gelişen Atatürkçü gençlik hareketi İstanbul Üniversitesi'nde doğdu. Yine Türkiye'yi sarsan bir fikir hareketi olarak TÜRKSOLU hareketi de kaynağını İstanbul Üniversitesinde tohumları atılan Atatürkçü gençlik hareketinden aldı. İstanbul Üniversitesi'nde yaşadığım 5 yıllık tecrübe beni vatanıma ve Atatürkçülüğe en iyi hizmet edebileceğim yere getirdi. Bu işin güzel kısmı. Diğer yandan yine Atatürkçü mücadele içinde defalarca soruşturmalara maruz kaldım, iki kez okuldan atıldım.

---