O ANDAN HEMEN ÖNCEKİ AN İDİM!
Kimileri bir adam yaratır, ben! bir kitap. Kimileri hisseder ve yaşar, ben! hissetmeden.
Ben! bir adam yaratamadım. Değildim. Adam.
Ben! bir kitap yarattım. Kadınlık doğurmakla tamamlanırdı. Ben! hissetmedim ama yaşadım.
Numaradan güldüm, numaradan üzüldüm, numaradan unuttum, numaradan kalktım, numaradan düştüm. Sevmek istediğim herkesi sevdim, bir hastayı iyileştirir gibi. Onlar kaldı, ben! gittim. Hepsi karşılıksız çekti. Kalbi olduğunu söyleyenler için ölümcül bir kumardım.
Göğümün bir daha açmayacağına inandım. Açmadı.
Saman kâğıt daha değerli, açılmış gökler her zaman basit, durulmuş su heyecansız, kafası bulanmamış her insan şiirsizdi.
Ben! bir hayaletim dedim.
"Toplum ne der!?" dedi.
İşte o an, dünya daha da kirlendi. Bildim artık, bina oluklarından akan su olduğumu. Gizli gizli.
Bir görene sordum kendimi. Kendinden bahsetti. Duydum! Ruhumun gövdemi giyindiğini. Çok sonra anlayacaktım, gece 02:04'te, gövde giyinmiş bir ruhun, nereden gelip nereye gittiğim. Tadını çıkardım. Acısını tattım. Deliliğine esridim. Tozu dumana kattım. Dünyaya gövdesiyle aynı anda gelmiş bütün ruhları anladım... 

---