Sabaha karşı Beyrut göründü. İskelelere uğramak şartıyla en çoğu bir haftada alınan bu yolu, kereste yüklü, şilep bozması, küçük, köhne vapur -dosdoğru geldiği halde- ancak on günde güç bela aşabilmişti. Ege Denizi’nde mevsim fırtınalarını yerken Hilmi Efendi, bir aralık ümide kapıldı. “Galiba batacağız,” diyordu, “kurtulacağım.” Fakat aksi gibi, Rodos önlerinde rüzgâr düştü; Kıbrıs açıklarında ise ılık bir bahar havası başladı; etrafa hoş ve olgun bir koku, yeni kesilmiş geçkince bir karpuz kokusu yayıldı.
Güvertede yataklarını yan yana serdikleri Şamlı yolcu bu rayihanın denize Trablus’taki portakal bahçelerinden sindiğini söylüyordu; ağaçlar çiçekte imiş, bir taraftan yemişler olgunlaşır, pişerken öbür taraftan yeni yetişeceklerin goncaları açılır, bütün Lübnan kıyılarında, şimdi portakal devşirilirmiş...
Memleketinden hudut harici edilen yüzbaşı mütekaidi Hilmi Efendi cennet gibi bir yere gittiğini biliyordu. Meşrutiyetin üçüncü senesinde taburuyla Yemen’e gönderilirken Beyrut’ta bir hafta eğlenmiş, hem şehri görmüş hem de Cebel köylerinde gezintiler yapmıştı. Fakat bu sefer sırtında üniforması yoktu; memleket de artık onun yabancısı olmuştu. Sonra, en kötüsü, elde avuçta ne bulduysa aldığı halde yanında ancak on altı lirası kalmıştı. Varı yoğu, gelmişi geleceği hep bu... Karısı ile kızının evde yatak yorgan satıp savarak vapura getirdikleri otuz yedi liradan geriye kalan on altı Türk kâğıdı Suriye parasıyla ancak bir Osmanlı altını tutuyordu. Vapurdakilerden tahkik edip öğrendiği bu borsa oyunu ümitsizliğini artırdı. “Zahir eller ilinde dileneceğim,” diye düşündü; gözlerinin yandığını, dolduğunu, nemlendiğini fark etti; yaşları yine gözlerine içirmek, yanındakilere göstermemek için başını vapurun burnundan esen havaya çevirdi...
-

---