Sultan II. Abdülhamit tahta çıkınca, babasının yaptırdığı Dolmabahçe Sarayı’nda oturmak istemedi zira padişahın deniz yılgısı vardı. Beşiktaş’ın Yıldız tepesinde kendine bir dünya kurdu. Sultan Abdülaziz devrinde yapılmış olan Yıldız Sarayı’nı yaşam düzenine göre ek binalar yaptırarak büyüttü. Hünkâr, tüm saltanatı boyunca 33 yıl bu dünyada yaşadı.
Osmanlı Devleti, onun dönemine kadar sadrazam ve vükela meclisi tarafından yönetilirdi ve yönetim yeri Babıâli idi. Abdülhamit döneminde, Sadrazam Mehmet Sait Paşa’nın da teşvikiyle Babıâli’nin yetkileri azaltıldı ve yönetim gücü Yıldız Sarayı’na geçti. Zaman içinde sarayda ikinci bir devlet kadrosu oluştu. Siyasi yönetim ve padişahın özel hayatı birbirinin içine geçti.
Kitabın ilk bölümünde Sultan II. Abdülhamit’in 33 yıl süren Yıldız Sarayı döneminin satır başları yer alıyor. Bu dönemi anlatırken padişahın özel hayatından da kesitler verildi. Hünkâr’ın İstanbul’daki yaşayış düzenini anlamadan, sürgündeki Selanik günleri anlaşılmazdı.
Saltanatının son yılında Rumeli’de sorunlar yaşandı. Meşrutiyeti tekrar ilan etmesi için yoğun baskılarla karşı karşıya kaldı. Sultan, geleneksel “idare-i maslahat” usulü ile bu dönemi de yöneteceğini sanıyordu ama saraydaki hesap Rumeli şehirlerine uymadı. Bunun üzerine saray sertleşme politikasını benimsedi. Rumeli’de ortaya çıkan cemiyet de buna aynı şekilde cevap verdi. Sonunda sarayın sertleşme politikası Rumeli sokakları karşısında yenilgiye uğradı. Hünkâr 24 Temmuz 1908 günü II. Meşrutiyet’i ilan etmek zorunda kaldı...

---